วันพุธที่ 19 กรกฎาคม พ.ศ. 2560

เล่ม 22 ตอนที่ 2 : การสรรสร้างอันยิ่งใหญ่ แปลโดย Smith Rex

เล่ม 22 ตอนที่ 2 : การสรรสร้างอันยิ่งใหญ่ แปลโดย Smith Rex

เรือของวีดกำลังแล่นเข้าสู่ทวีปแดนเหนือทางทะเล หลังจากขายแจ็ปเท็มจำนวนมากไปจนหมดเรียบร้อยแล้ว ให้กับเหล่านางเงือกที่สนใจในของเหล่านั้น ในขณะนี้วีดกำลังขะมักเขม้นมุ่งมั่นไปที่การแกะสลักเมฆของเขา เพื่อเพิ่มความสามารถของมัน "ก้อนเมฆนับเป็นงานที่ยากเอาการ มันยากมากที่จะกำหนดรูปแบบประติมากรรมที่เราพยายามจะสร้างขึ้น และแม้แต่การทำให้มันออกมาในรูปลักษณ์อันวิจิตรงดงามคงไม่ใช่เรื่องง่าย ... " ปกติเขาจะใช้หินและไม้จำนวนมากเมื่อทำการแกะสลักเพื่อทำการเติมเต็มส่วนที่ทำให้งานศิลป์ตกบกพร่องไป แต่มันกลับใช้ไม่ได้กับการแกะสลักเมฆ  การใช้น้ำทำให้เขาทำประติมากรรมเมฆบนเรือหลายพันชิ้น ในขณะที่พวกเขากำลังแล่นเรือออกไปในท้องทะเล วีดไม่อาจสังเกตเห็นความบกพร่องใด ๆ ได้อย่างชัดเจน เพราะทุกครั้งที่มีลมพัดมาประติมากรรมเมฆาจะกระจายตัว และปลิวออกไป
มันเป็นรูปแบบของงานประติมากรรมที่สามารถใช้งานได้ในช่วงเวลาสั้น ๆ และเป็นเรื่องยากมาก ขึ้นอยู่กับความเข้าใจ ช่างเป็นสิ่งที่โดดเดี่ยว "ฉันควรจะสร้างปลาบางชนิด บางทีฉันอาจจะสามารถสร้างสิ่งที่เป็นพื้นฐานแห่งการดำรงชีวิต ปลาหิน กุ้ง ปู ได้ หรือแม้แต่ปลาวาฬ" งานศิลปะที่แท้จริงย่อมไม่อาจมีข้อผูกมัด !
เขาเริ่มทำการสร้างหลายสิ่งหลายอย่างแบบสุ่มๆ การเพิ่มประสิทธิภาพในการแกะสลักเมฆของเขาผ่านความพยายาม หลังจากที่เขาทำเมฆมาหลายร้อยก้อนแล้ว ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่ลึกลับก็เกิดขึ้น เรือก็ได้หันหัวเรือไปในทิศทางอากาศที่เลวร้าย ที่ซึ่งเมฆขาว และเมฆดำกำลังปะทะกัน มันคือประติมากรรมเมฆาของวีดที่เคลื่อนที่ไปตามทิศทางของลมพัด ทำให้มันไปผสมกับพายุที่กำลังจะมาถึงและเมฆที่ปกคลุมท้องฟ้า มันไม่ใช่สภาพอากาศที่เลวร้าย อย่างไรก็ตามหมอก และสายฝนก็เริ่มตกลงมากระจายลงสู่ท้องทะเล
" มันช่างน่าอัศจรรย์......"
" นี่น่าจะเป็นความงดงามที่สุดที่ปรากฏอยู่ในโลกนี้ "
คนในกลุ่มที่เหลือ ต่างก็กำลังพักอยู่อย่างเกียจคร้านที่อยู่รอบๆ ก้าวเท้าอย่างรวดเร็ว และแย่งกันมุ่งหน้าไปยังหัวเรืออย่างวุ่นวาย
แม้ว่าท้องฟ้าจะมืดมิด แสงทะลุผ่านลงมากลางหมู่เมฆ ดุจแสงจากสรวงสวรรค์
ตริ๊ง!
- คุณได้สรรสร้างประติมากรรมแห่งธรรมชาติ
มหัศจรรย์แห่งต้นกำเนิดธรรมชาติ เป็นฉากของแสงส่องลงมายังท้องทะเล เสมือนภาพวาดที่ถูกถอดแบบออกมาโดยประติมากรผู้มีพรสวรรค์
-  ความชำนาญทักษะการแกะสลักมีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้น
- ทักษะปติมากรรมธรรมชาติได้เพิ่มระดับเป็น ขั้นต้น เลเวล 3
- ชื่อเสียงเพิ่มขึ้น 145
- ค่าสถานะทางศิลป์เพิ่มขึ้น 7
- ความสัมพันธ์กับธรรมชาติเพิ่มขึ้น 15
- ภูมิปัญญา ความฉลาดและโชคเพิ่มขึ้น 3
- ค่าสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้น 2
ลำแสงที่ตกลงมาสู่ท้องทะเล ดูสง่างามมาก มันยังคงยากที่จะผลิตประติมากรรมเมฆาอันอื่นอีก เนื่องจากต้องใช้จินตนาการ และความมุ่งมั่น เป็นจำนวนมาก
อย่างไรก็ตามแสงอันมหัศจรรย์ และประติมากรรมเมฆาไม่ใช่จะสร้างได้ง่ายๆ มหัศจรรย์แห่งต้นกำเนิดธรรมชาติให้ค่าสถานะเพิ่มขึ้นมากมายโดยเพิ่มขึ้นตามอาชีพของผู้เล่น ในกรณีของวีดปรากฏการณ์นี้ เพิ่มค่าสถานะทั้งหมดของเขางานศิลปะแบบเฉพาะ มีจำนวนอันน้อยนิด ในขณะที่เพื่อนของเขากำลังเฝ้าดูด้วยความกลัว ก็ตระหนักว่าพวกเขาได้รับค่าสถานะที่แตกต่างกันเพิ่มขึ้นมา อาชีพนักบวชอย่างไอรีน ได้ค่าความศรัทธาเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก ในกรณีอาชีพจอมเวทอย่างโรมุนะค่าสถานะภูมิปัญญาเพิ่มขึ้น 5 สำหรับฮวายอง มันเป็นค่าเสน่ห์ที่เพิ่มขึ้นเนื่องจากอาชีพนักเต้นของเธอ ทุกคนต่างได้รับค่าสถานะที่แตกต่างกัน ทำให้พวกเขาต่างรู้สึกชื่นชอบปติมากรรมแห่งธรรมชาติ
"ว้าว...นี่มันเหมือนฝันไปเลย !"
เพื่อนของเขาไม่สามารถปกปิดความประหลาดใจของพวกเขาลงได้
ใบหน้าของวีดเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันชั่วร้าย
"ทั้งหมดนี้มาจากทักษะแค่ขั้นต้นของการแกะสลักเมฆ"
เมื่อทั้งหมดได้พูดคุยกันจนจบเกี่ยวกับผลลัพธ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น! เจ้าเหลืองกลับถอยหลังและสะดุดเท้าตัวเองจากความประหลาดใจในการประทานชีพประติมากรรมกริฟฟิน
ความวุ่นวายที่เกิดจากการคงอยู่ของประติมากรรมอื่นๆที่วีดยอมเสี่ยงชีวิตในลาสฟาลั้งค์ ได้ปรากฏออกมาสู่ภายนอกบนดาดฟ้าเรือขนาดเล็ก และปรากฏเป็นแสงที่ส่องผ่านเมฆได้อย่างยอดเยี่ยม
ติ้ง !
- ค่าสถานะประติมากรรมประทานชีพเพิ่มขึ้น
แม้ประติมากรรมสลักชีพจะถูกสร้างขึ้นมา ด้วยผลจากงานศิลปะก็ยังคงได้รับผลกระทบเช่นเดียวกับสายพันธุ์อื่น ๆ
-----------------------------------------------
พวกเขากำลังเข้าใกล้แผ่นดิน การเดินทางอันยาวไกลของพวกเขาในที่สุดก็สิ้นสุดลง ประติมากรรมสลักชีพเตรียมพร้อมอย่างรวดเร็ว ในขณะที่วีด และเพื่อนของเขาเตรียมที่จะเทียบท่า คันเบ็ดและเครื่องมือทำอาหารที่ถูกวางทิ้งไว้ถูกนำติดไว้กับกระเป๋าใบอื่น ๆ และพวกเขาก็คว้าเป้ที่เต็มไปด้วยข้าวของมากมาย
อย่างไรก็ตามประติมากรรมสลักชีพที่ถูกสร้างมาจากสิ่งมีชีวิตที่หายาก และสูญพันธุ์ไปแล้ว ล้วนมีความแตกต่างกันไปตามสัญชาตญาณเพื่อความอยู่รอด พวกมันยังคงขัดขืนวีดอย่างต่อเนื่อง และยังคงบอกว่าพวกมันต้องการที่จะออกไปผสมพันธุ์กับสายพันธุ์เดียวกับพวกมัน
"ข้าต้องการผู้หญิง ข้าอยากมีลูก ถ้าข้าไปที่ที่ไกล ๆ ข้าก็สามารถพบกับเพื่อนเผ่าพันธุ์เดียวกับข้า "
"ถ้าท่านต้องการให้อิสรภาพกับพวกเรา เราต้องการที่จะมีชีวิตอยู่ และสร้างครอบครัวในโลกอันกว้างใหญ่ใบนี้"
ความต้องการอันแรงกล้าจากประติมากรรมสลักชีพ !
พวกมันกังวลว่าพวกมันกำลังจะตายลงอย่างช้าๆ การมีชีวิตอันน่าสมเพชที่อยู่อย่างเดียวดาย โดยปราศจากคู่
นี่ไม่ใช่แค่ความต้องการของหนึ่งหรือสองตัว เกือบหนึ่งในสามของประติมากรรมสลักชีพที่ถูกสร้างขึ้นในลาสฟาลั้งค์ ล้วนมีความต้องการเหล่านี้
"อ่ะ แฮ่ม"
วีดอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
แรกเริ่มเดิมที ตั้งแต่ประติมากรรมสลักชีพถือกำเนิดมา เขาต้องได้รับความเคารพจากพวกมัน และมันจะช่วยให้เขา
ได้รับการเทิดทูนอย่างสูงตลอดเวลา
แต่ในเวลานี้ เขาให้ชีวิตกับประติมากรรมจำนวนมากในเวลาเดียวกัน ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะปกครองพวกมัน
โดยการบังคับตามปกติ
พวกมันจ้องมองไปที่วีดด้วยดวงตาเป็นประกาย
พวกมันเชื่อว่าวีดเป็นคนใจดี และเป็นคนดีพอที่จะให้อนุญาตกับพวกมัน !
แต่ในความคิดของวีด ความคิดของเขาแตกต่างไปจากทั้งหมดอย่างสิ้นเชิง
"ฉันควรต้องกำราบพวกมันทั้งหมดสักหน่อย."
ถ้าเขาใช้กำลังบังคับ และกดขี่พวกมันเยี่ยงทาส พวกมันอาจเริ่มก่อกบฏ หรือบางทีพวกมันอาจจะหลบหนีไป เพราะความเหงา
การดูแลจัดการประติมากรรมสลักชีพไม่ใช่งานง่าย เนื่องจากค่าสถานะผู้นำของวีดสูงพอ จึงทำให้ไวเวิร์น และ ปิงหลงไม่สามารถเดินหนีจากไปไหนได้ ยังไงซะประติมากรรมสลักชีพล้วนมีพันธะให้รู้จักใฝ่หาจิตวิญญาณแห่งอิสรภาพอันเนื่องมาจากลักษณะความแข็งแกร่งของพวกมันเอง
เพียงแต่มันคือจุดเริ่มต้น เมื่อเขาพยายามควบคุมกองทัพในครั้งแรก มันย่อมเป็นเรื่องยากมาก ดังนั้นเขาต้องเอาชนะใจพวกมัน เพื่อสร้างความไว้วางใจโดยผ่านการทำซ้ำๆหลายๆ ครั้ง หรือ งานสำหรับพวกมัน
นี่คงเป็นช่วงเวลาแห่งการเสียสละ
วีดมีช่วงเวลาที่ยากลำบากอย่างแท้จริงในการปลดปล่อยประติมากรรมที่มีตัวตนอันแข็งแกร่ง
"ในทวีปอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้ ... "
ทำไมพวกมันถึงพยายามจากฉันไป! ยังคงมีสิ่งต่างๆมากมายที่ฉันต้องการให้พวกมันทำ
"สิ่งที่พวกเจ้าต้องการ ... "
ในชีวิตจริง มันคงเป็นไปไม่ได้ที่จะมีชีวิตอยู่ในโลกที่สามารถทำในสิ่งที่คุณต้องการได้ทุกอย่าง ในขณะที่ความคาดหวังในทุกสิ่งทุกอย่างมันเป็นแบบที่ต้องการ
"ชีวิต..."
การดิ้นรนของวีดคือจุดที่เขาต้องการที่จะใส่แหวนร้อยจมูกพวกมันคล้ายกับวัว แล้วลากจูงพวกมัน และให้พวกมันทำงาน
ประติมากรรมไม่ควรคาดว่าจะได้อะไรจากการทำงานกับวีด นอกจากนี้พวกมันจำเป็นต้องใช้เวลามากในการหาคู่ของพวกมัน และสร้างครอบครัว ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถคาดหวังว่าพวกมันจะอยู่
"เจ้าอยากไป และใช้ชีวิตของตัวเจ้าเอง ... "
น้ำตานองรอบดวงตาของวีด ขณะที่คำพูดสุดท้ายหลุดออกมาจากปากของเขา ประติมากรรมสลักชีพต่างแสดงใบหน้าเจ็บปวดใจอย่างแท้จริงที่ออกมาจากสุดขั้วหัวใจ
หากจากเจ้านายคนอื่นมันจะเป็นน้ำตาแห่งความรัก แต่ในเมื่อมันมาจากวีด มันก็เห็นได้ชัดเจนว่ามันเป็นน้ำตาแห่งความสูญเสีย (เสียดายนะ)
"เราจะออกเดินทางในตอนนี้"
สิ่งมีชีวิตหายากจากไปโดยการขี่เต่าทะเลยักษ์ และมุ่งหน้าออกไปในทะเล แม้กระนั้นวีดก็เฝ้ามองพวกมันเขาจากไปอย่างใจจดใจจ่อจนพวกมันหายลับไปอย่างสิ้นเชิง พวกมันไม่ได้ให้ทอง หรือค่าชดเชยกลับมาเลย !
"ถ้าเรายังคงเดินหน้าต่อด้วยอัตราความเร็วขนาดนี้ เราควรถึงโมราต้าภายในวัน หรือสองวันนี้."
ไฮย์ลุกขึ้น และเขาก้มหัวลงเล็กน้อย พร้อมพึมพำภายใต้ลมหายใจของเขา ขณะที่พวกเขาใกล้ฝั่ง ในที่สุดการเดินทางอันยาวนาน และต่อไปจนถึงลาสฟาลั้งค์ ก็ได้สิ้นสุดลงซะที
แม้ว่าพวกเขาไม่ได้เดินทางท่องไปในลาสฟาลั้งค์อย่างเหมาะสม แต่อย่างน้อยพวกเขาก็เป็นผู้บุกเบิกเส้นทางใหม่
พวกเขาได้เดินทางผ่านมหาสมุทรตอนเหนือขณะที่ค้นพบบริเวณพื้นที่ออกล่าต่างๆ พวกเขาสามารถหาเส้นทางที่ปลอดภัย และถึงแม้ว่าวีดจะได้รับผลกำไรทั้งหมดมาจากที่นั่น สุดท้ายมันเป็นเวลาที่จะได้จากลาจากปีศาจวีดเสียที
"ฮี่ๆ ฉันเป็นหนี้บุญคุณท่านมาก ขอบคุณสำหรับการผจญภัยที่สนุกสนาน"
"ในอนาคต ฉันจะทำดีกับผู้เล่นคนอื่น ๆ  และพยายามที่จะไม่สร้างปัญหากับใครเลย"
"วีด พวกเราหวังว่าท่านจะทำดี เราจะคอยเฝ้ามองการผจญภัยของท่านต่อไป "
"ข้าจะมีชีวิตเหมือนที่ข้าอยากมี ข้าเหมือนกับได้เกิดใหม่อีกครั้ง ถ้าท่านออกทะเลอีกครั้ง ได้โปรดเรียกหาพวกเรา"
ถึงแม้ว่าลูกเรือเริ่มหดตัวอย่างไม่ดี มองย้อนกลับไปพวกเขาก็แวะไปที่สถานที่ต่างๆ และผลลัพธ์โดยรวมก็ไม่นับว่าเป็นการผจญภัยที่เลวร้าย
ในขณะที่สามฉลามคลั่งแห่งท่าเรือเบคกี้นินพูดจาอย่างสุภาพกล่าวคำอำลากับพวกเขา พวกเขาก็ตอบว่าลาก่อน
แน่นอนว่าพวกเขาไม่มีความรู้สึกอยากกลับไปหาวีดแม้เพียงสักนิดเดียวเมื่อถึงเวลาที่วีดเรียกหา
"เฮ้อ.
วีดถอนหายใจอย่างแรง
ในขณะที่เขาได้รับการอำลาในแผ่นดิน เขารู้สึกไม่สบายใจต่อพวกเขาเล็กน้อย และเขาก็ไม่รู้จะเริ่มให้คำแนะนำพวกเขาได้ที่ตรงจุดไหน
วีดถามด้วยความขุ่นเคือง
"แกแน่ใจหรือว่าแกจะไม่ทำร้ายคนอื่น และให้ความสำคัญต่อผู้อื่นในอนาคต?"
"แน่นอนพวกเราจะทำ พวกเราจะช่วยผู้เล่นใหม่ และมีชีวิตที่ยุติธรรมและซื่อสัตย์."
ไฮย์กรอกตาของเขาและตอบกลับ
เขาไม่เข้าใจสิ่งที่จะเกิดขึ้นในเวลาต่อมา แต่ตอนนี้คือความรู้สึกของเขาจากใจ.
วีดได้ขับไล่กองเรือที่ 2 ของอาณาจักรฮาเว่นทั้งหมด ไฮย์จะไม่มีวันลืมความทรงจำของการต่อสู้กับโจรสลัดและกองทัพเรือ
พวกเขาไม่รู้ว่าพวกเขาได้ออกอากาศและได้รับความนิยมอย่างมาก
ในช่วงเหตุการณ์ระหว่างนักรบแห่งราชอาณาจักรฮาเว่น และพวกโจรสลัด มันเหมือนกับว่ามีกุญแจมาปลดล็อคสิ่งที่อยู่ภายในตัวพวกเขา และพวกเขารู้สึกอิ่มเอมใจ
พวกเขาเบื่อกับการลักเล็กขโมยน้อย
พวกเขาต้องการที่จะเดินทางท่องไปในท้องทะเลด้วยความแข็งแกร่งของตัวเอง ขณะที่พวกเขาเดินทางกลับจากทะเลอันแสนไกลในลาสฟาลั้งค์ แรงบันดาลใจที่ยิ่งใหญ่ของพวกเขาก็แบ่งบานขึ้น
วีดคิดว่ามันคือเรื่องโง่ ดังนั้นเขาจึงส่ายหัวของเขา
"เจ้าไม่จำเป็นต้องมีชีวิตที่เป็นคนดี และชีวิตที่น่าเบื่อ "
"ฮ๊ะ?"
"ทุกอย่างมันก็แค่ขยะไม่ว่าจะเป็นการได้รับการยกย่องจากการทำดีโดยไม่ได้รับผลตอบแทน การเป็นคนเลว,ขี้ขลาดและไร้ยางอายจะทำให้เจ้าเติบโตได้เร็วกว่าผู้อื่น "
" อู้วววว, นั่นจริงรึ !"
นี่คือความจริงที่เที่ยงแท้ของเทพสงครามวีด !
"พยายามอย่างสม่ำเสมอ อย่าเสียอะไรของเจ้าไป และทำให้แน่ใจว่าจะเก็บเกี่ยวเป็นอันดับแรกจากศัตรูของเจ้า อย่าบอกว่าไม่ใช่ของเจ้าตั้งแต่เริ่มแรก หากเจ้าได้รับโอกาสแม้เพียงนิดที่อาจปรากฏขึ้นมา จงพยายามจัดการมันซะ "
วีด และสามฉลามคลั่งแห่งท่าเรือแบ๊คกิ้นิน ในความเป็นจริง เป็นคนประเภทเดียวกัน
" ไอ้ชั่วนี่ "
"เขาเป็นแค่คนชั่วคนหนึ่งที่พวกเรามีความชื่นชม และเคารพอย่างแท้จริง"
"ถ้าข้าพยายามอย่างหนัก ข้าจะประสบความสำเร็จเท่าไอ้ชั่วนี่ก็ได้ ? "
นี่ไม่ใช่คำหยาบคาย แต่เขาเป็นคนชั่วที่พวกเขาเคารพนับถือ
สำหรับผู้คนที่มีความฝันอันชั่วร้าย เขาเป็นดั่งตัวแทนผู้ซึ่งคนเหล่านั้นล้วนชื่นชม
"เอาล่ะ มันถึงเวลาที่พวกเราต้องไปแล้ว."
" ดูแลตัวเองด้วยนะ จงทำให้มั่นใจเสมอว่าเก็บเงินจากพื้นได้จนหมด."
สามฉลามคลั่งแห่งท่าเรือแบ๊คกิ้นินทำการอำลาอีกครั้งกับปาร์ตี้ของวีด
"นี่นับว่าพวกเรามีทางเดินร่วมกันแล้ว"
เมื่อเบลล๊อตกล่าวคำอำลา ไฮย์ก็เศร้า
แม้ว่าเขาจะยุ่งเกี่ยวกับพวกนั้นผ่านการสังสรรค์กับเบลล๊อตที่บาร์ เขาได้อาศัยช่วงเวลาที่ยากลำบากในทะเล ในขณะที่เขามองไปที่เธอ ความกล้าหาญเบ่งบานอย่างรวดเร็วภายในตัวเขา เขาลืมความแค้นที่เขามีต่อเธออยู่ในใจความคิดที่ไม่อาจเห็นเธออีกครั้ง กระตุ้นให้เขาต้องก้าวไปข้างหน้า
ไฮย์กระวนกระวายขณะที่เขาถาม
"เบลล๊อต ถ้าคุณไม่รังเกียจ ผมอยากจะขอเพิ่มคุณเป็นเพื่อนได้ไหม ?"
มันเป็นคำขอเพิ่มเพื่อนที่เป็นปกติทั่วไป
เบลล๊อตลังเลอยู่ชั่วขณะหนึ่งและพยักหน้าหน้าของเธอ
" ได้ ไม่เป็นไร"
"ผมจะติดต่อคุณในภายหลัง"
ไฮย์รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้รับมากกว่าที่คาดไว้ และเขาก็ได้อำลากับคนอื่น ๆ ต่อ
ในขณะที่แฟรคตัล และบอร์ดเมียร์ได้มองดูฉากนี้ พวกเขามีความคิดเดียวกัน พวกเขาไม่สามารถจากไปได้โดยที่ยังไม่ได้คุยกับฮวายอง
"ผมตกหลุมรักในความงามของคุณตั้งแต่แรกเห็น ฮวายอง ผมไม่สามารถบอกคุณได้ว่าผมแทบเป็นบ้าเกี่ยวกับคุณ แต่ถ้าคุณจะให้โอกาสผม ผมต้องการแสดงให้คุณเห็นถึงความเป็นตัวของผมเอง
 “ ได้โปรดรับผมเป็นเพื่อน "
"กรุณารับผมเป็นเพื่อนด้วยครับ คุณฮวายอง   คุณเป็นคนที่สวยที่สุดที่ผมเคยเห็นในชีวิตของผม."
เพล ไอรีน เซอร์กะ และ โมมุนะ มองทั้งสองอย่างเห็นใจ
พวกเขาไม่ทราบข้อเท็จจริงที่ว่าฮวายองชอบวีด !
"พวกเขาคงจะได้รับแต่ความน่าสมเพช."
"ฉันขอโทษ ฮวายองมักจะดูจู้จี้จุกจิกถ้าเธอไม่ชอบใคร"
แต่ฮวายองพยักหน้าของเธอแทบจะทันที
"ฉันรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้เดินทางไปกับคนที่ยอดเยี่ยม ฉันจะเพิ่มคุณเป็นเพื่อน"
แฟรคตัล และบอร์ดเมียร์แอบดีใจอยู่ภายในอย่างเงียบ ๆ และนี่เป็นปาร์ตี้ที่แยกออกมาจากสามฉลามคลั่งแห่งท่าแบ็คกิ๊นิน
พวกเขาตัดสินใจที่จะใช้เวลาและออกไปกับเรือสามลำที่พวกเขานั่งมาตั้งแต่ในลาสฟาลั้งค์ พวกเขาไม่ได้มีเงินใด ๆ ดังนั้นพวกเขาซื้อมันด้วยจำนวนของอุปกรณ์อันมีค่าของพวกเขา
ถ้าวีดต้องการที่จะขายเรือ เขาต้องการที่จะนำมันไปที่ท่าเรือ การบริหารเวลาของเขายอดเยี่ยมมาก และเขาจำเป็นต้องกำจัดของพวกมันอย่างรวดเร็ว
ถ้าสามฉลามคลั่งย้อนกลับมายังท่าเรือแบ็คกิ้นิน และขายมัน พวกเขาก็จะสามารถกู้บางอย่างออกได้บ้าง
เรือที่พวกเขากำลังนั่งมา ก็ค่อยลับหายไปในสายหมอก
เบลล๊อตถามฮวายองว่าเกิดอะไรขึ้น
"ทำไมเธอถึงยอมรับคำขอเป็นเพื่อนกับพวกนั้นล่ะ?"
"มันอึดอัดใจ และคงน่าอายที่จะปฏิเสธต่อมันต่อหน้าทุกคน หลังจากที่ฉันกดยอมรับพวกเขา ฉันก็แค่ลบมันทิ้งทีหลัง."
"ฉันตั้งใจว่าจะทำอย่างนั้นเหมือนกัน"
ทั้งสองคนได้รับความนิยมมากจึงได้รับคำขอเป็นเพื่อนเป็นจำนวนมาก พวกเขามักจะบอกเบอร์ของพวกเขา และต่อมาเปลี่ยนหมายเลขหรือบล็อกสาย
"พวกเราเกือบจะถึงแล้ว"
วีดขี่เจ้าเหลือง ในขณะที่คนที่เหลือขึ้นขี่ประติมากรรมสลักชีพส่วนที่เหลือ และโมราต้าก็อยู่ถัดไป เพียงแค่ข้ามเนินเขา
บนถนนคราครั่งไปด้วยเหล่าพ่อค้าที่เดินทางไปมา และกลุ่มของผู้เล่นใหม่ที่สวมเสื้อผ้าโทรมๆ เดินไปด้วยกันอย่างกระตือรือร้น
ในที่สุดพวกเขาก็กลับมาที่เมืองของวีด
"ตั้งแต่วัยเด็กฉันเลี้ยงลูกสุนัขในบ้านของฉัน ดังนั้นฉันชอบหมาเสมอ เซอร์เบรัส ฉันจะให้แกอาบน้ำในลำธารในทีหลัง"
เซอร์กะคิดว่ามันเป็นสุนัขที่น่ารักและตบหัวของมันในขณะที่ขี่อยู่บนหมาสามหัว
ประติมากรรมสลักชีพเซอร์เบรัส ' ผู้เฝ้าประตูนรก ' รู้สึกเหมือนกับสุนัขกับเธอ!
มันไม่เลวร้ายอย่างวีด พวกเขาเดินทางไปยังสถานที่ต่างๆมากมายในการล่ามอนสเตอร์ และพวกเขาก็ไม่ได้กลัวพวกมัน ระหว่างทางกลับจากการนั่งเรือ มนุษย์กบหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวกำลังถือหอกโจมตีพวกเขา และพวกมันก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกกลัวได้เลย
"มอนสเตอร์คืออาหาร ไอเทม และประสบการณ์!"
ต้องขอบคุณวีดในการเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ พวกเขารู้สึกเป็นธรรมชาติกับปาร์ตี้นี้
เซอร์เบรัสกระดิกหางของมัน และทำท่าน่าเอ็นดู ลิ้นของมันเลียมือของเซอร์กะ
มันเป็นภาพการพ่นน้ำลายของหมาตัวใหญ่ ถ้าการสู้รบถึงขั้นแตกหัก ไม่มีใครรู้ว่าอารมณ์ของมันจะมีการเปลี่ยนแปลงอย่างไร
ขณะที่พวกเขาเดินทางไปยังโมราต้า หลังจากนั้นเป็นเวลานาน พวกเขาก็อยากกินเนื้อสัตว์ ณ เวลานี้ พวกเขาจึงเล่นเกมล่าสัตว์
เมื่อเซอร์เบรัสดมกลิ่นบนพื้นดิน มันก็พุ่งเข้าไปในพุ่มไม้ และในเวลาไม่ถึงสองนาทีมันก็กลับมาพร้อมกับหมูป่าที่อยู่ในขากรรไกรของมัน ตอนนั้นเองวีดก็เลยตั้งชื่อให้มัน
"แกจะได้ชื่อว่า หมานักล่า "
เขาเพียงตั้งชื่อแบบสุ่มๆที่โผล่แว๊บขึ้นมาในใจ ! แต่เพื่อนของเขาไม่สามารถทนต่อไปได้กับการตั้งชื่ออันป่าเถื่อนเช่นนี้
"นั่นมันเป็นอะไรที่บ้ามาก ? คุณตั้งชื่อให้มันดูคลุมเครือมาก "
"มันคล้ายกับเซอร์เบรัส ชื่อมันก็ต้องเซอร์เบรัสซิ "
เบลล๊อตและโรมุนะประท้วง แต่วีดไม่ฟัง
"ไม่ ฉันไม่ต้องการแบบนั้น"
"ทำไม ? คุณมีเหตุผลอะไรถึงไม่ต้องการให้มันชื่อเซอร์เบรัส?"
"เพราะมันน่ารำคาญที่จะเรียกมันอ่ะเดะ."
กับเขา หมาเป็นเพียงแค่เนื้อหมา และเมื่อถึงฤดูร้อน ความจงรักภักดีของพวกมันอาจลดลง เพราะมันเป็นหมาล่าเนื้อมันจึงเหมาะที่จะเรียกมันว่าหมานักล่า !
อย่างไรก็ตามเพื่อนของเขาเรียกมันตามชื่อนั้น และมันก็กระดิกหางของมันอย่างรุนแรงเป็นการแสดงว่ามันชอบมาก ในที่สุดมันก็ได้ชื่อว่า เซอร์เบรัส
วีดได้ตั้งชื่อกับประติมากรรมสลักชีพตัวอื่นๆในระหว่างช่วงกลางดึก
"ขอเรียกแกว่า งูชนบท"
งูที่สง่างามด้วยลวดลายมากมายกลับถูกตั้งชื่อว่า ชนบท
"จะเรียกแกว่า เจ้าหนอน"
หนอนซากศพ เมื่อมันขุดลงไปในพื้นดินร่างกายของมันจะกลายเป็นมอนสเตอร์ขนาดมหึมาที่สามารถเติบโตได้ถึง 200 เมตร
เมื่อมันได้รับชีวิตในลาสฟาลั้งค์ ขนาดของมันเพียงประมาณ 1 เมตร
เมื่อกินอาหาร มันโตขึ้นถึง 8 เมตร ในขณะที่ตกปลา เซเฟอร์ต้องการใช้มันเป็นเหยื่อ แต่ตอนนี้มันใหญ่มากจนสามารถกลืนวาฬได้ทั้งตัว
จนถึงขณะนี้ หนอนซากศพ เป็นมอนสเตอร์ที่ไม่เคยถูกจับมาก่อน
"ฉันควรจะเรียกแกว่า ดอลโซ(Dolsoe)?"
เขากำลังจะให้ตั้งชื่อให้อัศวินให้ชื่อ ดอลโซ แต่เขาถามความเห็นก่อน
"อัศวินจะแตกต่างออกไป และมันควรมีรู้สึกภาคภูมิใจอย่างมาก ถ้าฉันให้ชื่อใดก็ตาม อัศวินจะถามหาสำหรับเสรีภาพของมัน และบางทีอาจจะจากไป. "
อัศวินตั้งชื่อให้กับตัวเองอย่างตรงไปตรงมา
"ข้าอยากให้ชื่อของข้าคือ ซิลเวอร์ แบล็คซัน "
"เหตุผลคืออะไร?"
"นี่เป็นการระลึกถึงผู้สร้างที่สร้างข้าขึ้นมา"
ความจงรักภักดีอันยิ่งยวด มันเป็นชื่อที่เขาจะไม่เป็นหนี้บุญคุณประติมากร
" ตกลงซิลเวอร์ ข้าหวังว่าจะได้ร่วมงานกับเจ้า "
สำหรับประติมากรรมที่จะติดตามไปด้วยกันนั้น เขาควรให้ชื่อกับพวกมัน
จากช่วงเวลาที่ประติมากรรมสลักชีพได้ขึ้นมาบนฝั่ง พวกมันก็ออกล่าอยู่ในป่ากับไวเวิร์นที่แยกกันล่า ยักษ์เพลิงผู้ที่ได้ออกจากลาสฟาลั้งค์เป็นครั้งแรกด้วยการขี่เจ้าฟีนิกซ์และปิงหลงได้มาถึงก่อนพวกเขา และพวกมันกำลังล่าด้วยกันอยู่ในป่าใหญ่
"ขณะที่ประติมากรรมสลักชีพเข็งแกร่งมากขึ้น ข้าสามารถให้พวกมันทำสิ่งต่างๆมากมาย และทำเงินได้มากขึ้น !"
วีดกลับมาถึงเมืองโมราตาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
หอคอยแห่งแสงบนภูเขาทางทิศตะวันออก ทะเลสาบกว้างที่มีรูปปั้นของเทพธิดาเฟรย่าห์ และ ศูนย์รวมศิลปะในเมือง
ผู้เล่นกำลังเบียดเสียดไปตามท้องถนนทุกแห่ง
ในอดีตที่หน้าปราสาทสีดำขนาดยักษ์ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่อยู่อาศัยของเหล่าแวมไพร์ ในครั้งนั้นอาคารสิ่งปลูกสร้างของหมู่บ้านที่ต่ำต้อยพังทลายลง แต่ตอนนี้กลับมีถนนที่ปูจากอิฐ ทางเท้า และเขตที่อยู่อาศัยถูกสร้างขึ้น
"ไปกันเร็ว ถ้าเราช้าก็จะมีคนมากเกินไป"
"พวกเราจะกลับมาในตอนเย็นใช่มั้ย?"
"ใช่การแสดงหอคอยแห่งแสงจะเริ่มแล้ว"
กลุ่มปาร์ตี้ที่จบจากออกล่า และการผจญภัยด้วยการขี่วัว ขณะที่พวกเขามุ่งหน้าไปยังบริเวณดันเจี้ยนที่อยู่ใกล้
กลุ่มผู้คนที่เดินผ่านเนินเขาบนถนนมองดูรูปร่างหนาแน่นคล้ายอยู่ในสลัม
ขณะที่วีดมองไปที่สลัมนั้น เขารู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน
" มีผู้คนและที่อยู่อาศัยเพิ่มจำนวนไม่น้อย "
ในพื้นที่จัตุรัสการค้าทั้ง 5 แห่ง ผู้คนต่างกำลังทำธุรกิจและขายเจปแทม
การเพิ่มขึ้นของจำนวนผู้เล่นตั้งแต่ที่วีดจากไป สามารถสังเกตเห็นได้โดยง่าย
เขารู้ว่ากระดานข่าวของโรยัลโร๊ด และการออกอากาศต่างๆของ KMC และสถานีอื่น ๆ ช่วยให้โมราต้าเติบโตขึ้น เขารู้สึกว่าการเพิ่มขึ้นของผู้เล่นเป็นเพียงแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น
มันจะกลายเป็นเรื่องยากที่จะจดจำหมู่บ้านที่ต่ำต้อยที่ครั้งหนึ่งเคยเป็น และร้านค้าที่เติบโตขึ้นประมาณสี่ถึงห้าเท่าจากขนาดเดิม
เมแพนอธิบายมันจากมุมมองของเขา
"เพราะสงครามในตอนกลางทวีป เมืองจึงมีการไหลบ่าเข้ามาของผู้เล่นใหม่จำนวนมาก ในโรยัลโร๊ดการสำรวจผู้เล่นมือใหม่เกี่ยวกับสถานที่ที่ต้องการมากที่สุดในการเริ่มต้นแสดงให้เห็นว่าโมราต้าคือที่ที่ต้องการมากที่สุด "
จากมุมมองของผู้เล่นใหม่ สงครามที่ตอนกลางของทวีปถูกปกคลุมไปด้วยความวุ่นวาย ดังนั้นพวกเขาเลือกโมราต้าที่อยู่เหนือราชอาณาจักรอื่น ๆ จากทวีปตอนกลาง
วีดเดินไปกับกลุ่มของเขาไปที่ประตู ผู้เล่นใหม่กำลังล่าสุนัขจิ้งจอก และกระต่าย ต่างหยุดสิ่งที่พวกเขากำลังทำอยู่ในสายตาของพวกเขาขยายใหญ่ขึ้นเมื่อเห็นกลุ่มที่เข้ามา
"นั่นมัน ... ไม่มีทาง นั่นคงไม่ใช่วัว เจ้าเหลือง ?"
ความรู้ผู้เล่นส่วนใหญ่ค่อนข้างมีมาก พวกเขารู้ได้ทันทีว่าวัวตัวนี้มีชื่อเสียงโด่งดัง เจ้าเหลือง!
วีดไม่ได้อยู่ในรูปลักษณ์ของ ลิช หรือ อ็อค แต่อยู่ในรูปลักษณ์ที่ไม่เป็นทางการของเขา ดังนั้นเขาอาจถูกจับโยนออกไปโดยยามเฝ้าประตู
"นั่นมันท่านลอร์ด! ลอร์ดแห่งโมราต้ากลับมาแล้ว!"
ผู้เล่นใหม่มารวมตัวกัน และข่าวลือก็แพร่ไปทั่วทั้งจัตุรัส พ่อค้าละทิ้งการทำธุรกิจของพวกเขา, นักเต้น, บาร์ด และสถาปนิกที่ช่วยสร้างโมราต้า รวมถึง ประติมากร และ จิตรกร ก็มารุมล้อมวีดด้วย ! ร้อยละสิบของคนที่มาชุมนุมกันอยู่ นั้นเป็นผู้เล่นที่อยู่ในโมราต้า และวีดไม่ได้มีที่ว่างพอที่จะก้าวไปรอบ ๆ
ผู้เล่นรวมตัวกันรอบเขา ราวกับว่าพวกเขาต้อนรับการกลับมาของ วีรบุรุษ
"วีด พวกเราต้องการได้ยินความคิดของคุณเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในลาสฟาลั้งค์!"
"บอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับความบาดหมางกับกิลด์เฮอเมส !"
ความนิยมในตัววีดมากเกินกว่าผู้นำศาสนา ถึงแม้ว่าพวกเขาจะได้ชมภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ตาม ทุกคนต่างต้องการอยากจะได้ยินจากแหล่งข่าวโดยตรง
"ทุกท่านที่กำลังรอให้ผมพูด"
วีดคิดอย่างรวดเร็ว และใช้ทักษะราชสีห์คำรามของเขา
"ข้าไป ! ข้าสู้ ! ข้าได้ !" (อยากใช้คำว่า ก สระ อู จังท่อนนี้กลัวไม่สุภาพ)
เหมือนกับช่วงเวลาที่โบสถ์เอ็มบินยูถูกจัดการจนพ่ายแพ้ และถูกหลอกจากการสร้างพันธมิตรปลอมๆขึ้นมา !
ในหมู่ผู้เล่นโมราต้า วลีของวีดมีชื่อเสียงมาก
ผู้เล่นตะโกนแสดงความยินดีของพวกเขา เขาตะโกนด้วยทักษะราชสีห์คำรามอีกครั้ง
"ข้าไป ! ข้าสู้ ! ข้าได้เงินมากมาย !"
 “ว้าวววววววววววววววววววววววว !”
มันเป็นจุดสูงสุดของความตื่นเต้นและความครื้นเครง
มีผู้เล่นหลายพันคนแสดงความยินดีกับชัยชนะและความสำเร็จในการทำภารกิจของเขา
พวกเขาต้องการเป็นมิตรกับวีด มันเป็นเพราะพวกเขาต้องการเข้าร่วมการผจญภัยอันน่าตื่นตาตื่นใจของเขา
วีดผละตัวเองเข้าไปในสำนักงานเจ้าเมือง และเริ่มงานที่สำคัญที่สุดของเขาคือ การนับเงิน!
"ถ้าฉันเพิ่มเงินที่ได้มาจากลาสฟาลั้งค์, การค้ากับเหล่านางเงือก และการขายภารกิจ ฉันมีทอง 249,720, เงิน 35 และ 14 ทองแดง "
ถึงแม้ว่ารายได้ของเขาจะดูหอมหวาน แต่มันก็แย่มากเมื่อเปรียบเทียบกับความพยายามที่เขาทำ ด้วยการเดินทางไปทั่วตอนเป็นเนโครแมนเซอร์เพียงไม่กี่เดือนในลาสฟาลั้งค์ มันยากเพราะเขาออกล่า และทำเหมืองแร่ เพื่อนำแร่มาทำอุปกรณ์ไว้ขาย
เขาจะไม่ขายหินสลักจันทร์ และมรกต ที่เขาครอบครอง เพราะการใช้วัตถุดิบที่มีมูลค่าจะเพิ่มคุณภาพของประติมากรรมและประสบการณ์การแกะสลัก ดังนั้นในขณะได้แร่ธาตุมา ทางเลือกที่ชาญฉลาดคือการเก็บรักษาไว้ใช้ในยามที่เขาต้องการ
ในกรณีของวีด การใช้ทักษะแกะสลักของเขา เขาสามารถทำรายละเอียดที่ยุ่งยากและเรียบง่าย มันจะทำให้มันคุ้มค่ามากยิ่งขึ้น
บางทีชามหรือเซรามิคอาจจะเป็นสิ่งที่น่าพอใจ เพราะทักษะงานฝีมืออันสูงส่งของเขา จะมีบางคนที่ต้องการนำมันออกไป
ถ้ามีแร่หินสลักจันทร์เหลืออยู่ เขาสามารถทำเครื่องประดับเพื่อเอาไว้ขาย การทำกำไรจากส่วนต่างอันหอมหวาน
"ฉันสงสัยมากว่า โมราต้ามีการเปลี่ยนแปลงไปขนาดไหน หน้าต่างสถานะภูมิภาค !"
ติ้ง !
ดินแดนโมราต้า
ดินแดนนี้เคยเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรนิฟ์เฮม
ปัจจุบันอยู่ภายใต้การปกครองของเจ้าเมืองโมราต้า วีด
นับว่าเป็นเมืองที่ดีที่สุดที่ปรากฏในแดนเหนือในการเป็นศูนย์กลางทางด้านการค้าและศิลปะ
ได้มีการสร้างผลิตภัณฑ์พิเศษและผลิตภัณฑ์ด้านศิลปะมากขึ้นเรื่อย ๆ ผลผลิตได้ดึงดูดผู้คนให้มาสู่วัฒนธรรมอันเจริญรุ่งเรืองของโมราต้า
เนื่องจากมีแรงงานหนุ่มสาวจำนวนมาก วิศวกรจึงเริ่มมุ่งเน้นในพื้นที่ทางตอนเหนือ
มีการผลิตอาวุธหลากหลายประเภท เรียกร้องให้มีการทำธุรกิจเพื่อที่อยู่อาศัยเกิดขึ้น
กำลังทางทหาร: 91
พลังทางเศรษฐกิจ: 1737
วัฒนธรรม: 2261
เทคโนโลยี: 592
อิทธิพลทางศาสนา: 82
การเมืองท้องถิ่น: 63
อิทธิพลต่อพื้นที่โดยรอบ: 59%
อิทธิพลของจักรวรรดินิฟเฮม : 7.1% (มีอิทธิพลต่อการทหาร, เศรษฐกิจ, วัฒนธรรม, เทคโนโลยี,ศาสนา, มีหลายคำขอที่เกี่ยวข้องกับพื้นที่ )
การพัฒนาเมือง: 171
สุขอนามัย: 37
การรักษาความปลอดภัยสาธารณะ: 52%
การเพิ่มขึ้นของผู้อพยพชาวแดนเหนือมาตั้งรกรากอยู่ในโมราต้า ทำให้ระบบการรักษาความปลอดภัยสาธารณะของโมราต้าแย่ลง
ประชากรของหมู่บ้านโมราต้าขยายตัวเพิ่มขึ้น
ในบริเวณใกล้เคียงสูงขึ้นไปเหนือระดับน้ำทะเล การเมือง,เศรษฐกิจ และวัฒนธรรม ถูกบริหารจัดการอย่างมีประสิทธิภาพ
ประชาชนมีความสุขเนื่องจากเทศกาลที่เกิดขึ้นเมื่อเร็ว ๆ นี้ หลังจากที่ไม่ได้มีมานานแล้ว
ผู้อยู่อาศัยมีความภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง เนื่องจากมีชื่อเสียงของเทพสงครามวีด พวกเขามีความเชื่อมั่นในเจ้าเมืองของพวกเขา พวกเขาไม่เชื่อในข่าวลือต่างๆที่เกี่ยวกับการกระทำอันเลวร้ายของเจ้าเมืองของพวกเขา
ถึงแม้เจ้าเมืองจะอยู่ห่างไกล พวกเขาเข้าใจว่าเขานั้นทำสิ่งต่างๆมากมาย เพื่อทวีปเวอร์เซลล์
ไม่มีการกระทำที่ก่อความไม่สงบเกิดขึ้นในขณะนี้
มีเพียงมอนสเตอร์กลุ่มเล็กเพียงเล็กน้อยอยู่รอบๆ กองทัพสามารถจัดการได้
ว่าที่นักเรียนทหารผู้มีพรสวรรค์ไม่ต้องการการฝึกฝน และวิ่งเล่นไปมา
ประติมากรรมที่มีชื่อเสียงทำให้ผู้คนมีความสุข
ชิ้นงานภาพศิลป์มีการเพิ่มขึ้นอย่างมาก
ความเชื่อมั่นอันไม่มีที่สิ้นสุด และการสนับสนุนมากมายกับวัฒนธรรม เป็นแรงผลักดันสำคัญต่อการพัฒนา
จำนวนงานศิลป์ของโมราต้าอันมากมายได้กระจายไปทั่วศูนย์ศิลปะหลายแห่ง ผลิตภัณฑ์ใหม่ของโมราต้ามากมายที่ทำขึ้นมามันมีคุณค่าในตัวมันเอง
ค่าธรรมเนียมของศูนย์ศิลปะทำให้เกิดผลกำไรทางการเงินที่ดีสำหรับหมู่บ้าน
ดังที่ผู้อยู่อาศัยพึงพอใจในวัฒนธรรมของพวกเขา ทำให้มีการเพิ่มโอกาสในการกำเนิดเด็กที่มีระดับสติปัญญา และมีความฉลาดสูงขึ้น
มีเด็กฉลาดหลายคนที่ใฝ่ฝันถึงอนาคตของพวกเขาในการเป็นพ่อค้า หรือนักเวทย์
โมราต้าในอดีตมีความเชี่ยวชาญด้านอุตสาหกรรมตัดเย็บ นั่นหมายความว่า ทักษะการตัดเย็บของโมราตะยังคงมีการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง โดยมีเสื้อผ้าหลากหลายชนิดที่ถูกผลิตขึ้นมา
ช่างเย็บปักถักร้อยใช้หนังและผ้าในการทำชุดคลุมมากมายมหาศาล
ช่างตีเหล็กยังคงเรียนรู้ที่จะเก็บรักษาเหล็ก วัตถุดิบเหล่านี้มีการใช้เท่าที่จำเป็นในการสร้างอาวุธสำหรับการป้องกันเมือง
ค่าความศรัทธาได้เพิ่มขึ้น เนื่องจากความเชื่อมั่นในเทพธิดาเฟรย์ย่า
ด้วยการทำให้ดินแดนแห้งแล้งเป็นอุดมสมบูรณ์ พวกเขากำลังพัฒนายุ้งฉาง
พืชผลในปีนี้มีอุดมสมบูรณ์
คลังสินค้าพิเศษของจักรพรรดิอารูเพน ช่วยให้ธุรกิจสามารถรักษาราคาที่ถูกลงให้กับผู้คน.
เทศกาลเก็บเกี่ยวเกิดขึ้น เนื่องจากมีการเก็บเกี่ยวข้าวที่มีคุณภาพที่ดีเยี่ยม
ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ภาคีแห่งเทพลูห์(Lugh's Order) ได้รับการปฏิบัติงานเผยแผ่ศาสนาประจำอย่างสม่ำเสมอ แต่ผู้อยู่อาศัยยังคงกล่าวถึงอย่างเชื่องช้า
ภายใต้อิทธิพล และคำอำนวยพรอันล้นพ้นจากเทพธิดาเฟรย์ย่า การทำงานหนักของพวกเขาปรากฏภาพให้ได้เห็น. แต่ค่าความเสื่อมโทรมของความต้องการสาธารณะหมายความว่าอาจมีโจรก่อปัญหาอยู่รอบตัวเมือง.
ผลิตภัณฑ์พิเศษ: ศิลปะ,เครื่องหนัง และชุดคลุม,มะเขือเทศ,องุ่น,ข้าว,เนื้อ,นม,ชีส และไวน์
ประชากรทั้งหมดในอาณาเขต: 491,898
รายได้ภาษีประจำเดือน: 574,006 ทอง
ค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานของหมู่บ้าน: กำลังทหาร 4%, วิวัฒนาการทางเศรษฐกิจ 34%, การลงทุนทางวัฒนธรรม 16%,ภารกิจมอนสเตอร์ และการปราบปราม 10%, บำรุงรักษาหมู่บ้าน 30%, บริจาคแก่เทพธิดาเฟรย์ย่า 6%
คิ ฮุ ฮุ
รอยยิ้มที่พอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของวีด
ในช่วงเวลาที่เขาเดินทางไปลาสฟาลั้งค์ รายได้จากภาษีเพิ่มขึ้นอย่างมาก เนื่องจากการเพิ่มจำนวนของประชากร!
นอกเหนือจากผู้อพยพในแดนเหนือที่ร่อนเร่พเนจรอยู่โดยรอบแล้ว ก็ยังมีการเพิ่มขึ้นของผู้เล่นใหม่เรื่อย ๆ อย่างมีนัยยะ
"ฉันช่างตัดสินได้ดีจริงๆ จากสิ่งที่พวกเรามีอยู่นั้น"
เจ้าเมืองที่ดีต้องรู้วิธีการรวบรวมประชากรจำนวนมากว่าต้องทำอย่างไร !
ในขณะที่เจ้าเมืองไม่อยู่ บ้านและอาคารพาณิชย์ถูกสร้างขึ้น
นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมการตั้งค่าพื้นที่มีความสำคัญมาก ถ้ามันถูกปล่อยทิ้งไว้ให้ใครมาสร้างอะไรก็ได้ตามที่พวกเขาต้องการ ถนนที่ซับซ้อนก็จะเกิดขึ้นมาและจะทำให้การเคลื่อนตัวของรถม้ายากลำบาก แต่วีดวางแผนไว้ล่วงหน้าโดยการสร้างจัตุรัสไว้หลายจุด และขยายการเข้าถึงพื้นที่โดยรอบเป็นถนนหลัก การจัดการเช่นนี้ย่อมมีผลข้างเคียงน้อยที่สุด
ในเมือง วีดอาศัยอยู่ในละแวกเพื่อนบ้านที่ดี มันไม่ใช่ในเมืองที่เขาอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์ ที่มองข้ามแม่น้ำฮันกับทะเลสาบและสวนสาธารณะ เมืองนี้แผ่กว้างออกไปเหมือนกระดานหมากรุก และเราสามารถเห็นแนวเทือกเขาที่ไกลออกไป
ในระยะสั้น มันก็เหมือนกับการอาศัยอยู่ในเมืองของเขา!
ในช่วงพลบค่ำ แสงไฟก็เริ่มสว่างขึ้น เขาสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของเมืองยามค่ำคืน
ในตอนเช้า ขณะที่เขาวิ่งผ่านตรอกซอกซอยยาวที่มีหมอกลง ที่ซึ่งเขาส่งหนังสือพิมพ์ ในช่วงกลางของฤดูหนาว มันเป็นเรื่องยากมาก และอันตรายในการเดินทางบนถนนที่เป็นเนินเขา
ขึ้นอยู่กับประสบการณ์ที่เขาได้รับผ่านการใช้ชีวิตในพื้นที่ที่เป็นเนินเขา มันเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขาที่เติบโต และวางแผนการทำเมืองของเขาให้ดีกว่า
ตำแหน่งที่ตั้งของพื้นที่เชิงพาณิชย์อยู่ใจกลางกับสวนสาธารณะ จัตุรัส(ลานขายของ) และพื้นที่อยู่อาศัยล้อมรอบมัน
ต่อมาในบริเวณที่อยู่อาศัยส่วนตัวจะถูกทำที่บริเวณใกล้แม่น้ำ
แน่นอนว่าในตอนนี้มันเต็มไปด้วยกระท่อม แต่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่
วีดไม่ได้เล็งเป้าหมายไปที่พวกเลเวลสูง หรือปานกลาง แต่เป็นเจ้าเมืองที่คิดถึงพวกผู้เล่นใหม่
" ผู้เล่นใหม่จำเป็นต้องซื้อบ้าน ดังนั้นฉันจึงสามารถเก็บภาษีพวกเขาได้ในภายหลัง! "
ในตอนเริ่มต้นผู้เล่นใหม่จะพอใจกับกระท่อม ขณะที่พวกเขาเพิ่มเลเวลมากขึ้น และมีเงินมากขึ้น พวกเขาจะสนใจในตัวบ้านที่หรูหรา พวกเขาจะตกหลุมรักบ้านของพวกเขาในโมราต้า และพวกเขาจะต้องจ่ายภาษีมากขึ้น
วีดไม่ได้คิดว่าชุมชนกระท่อมดูน่าเกลียดหรืออะไร
ชุมชนกระท่อมที่ถูกสร้างถัดจากประติมากรรมอันยิ่งใหญ่มันช่างดูน่ารักกระจุ๋มกระจิ๋ม
"ทั้งหมดนี้ก็เพื่อภาษี!"
ติ้ง !
- การพัฒนาทางวัฒนธรรมของโมราต้าช่วยเพิ่มขีดความสามารถของภูมิภาคนี้
การถ่ายถอดวัฒนธรรมแห่งโมราต้า
โมราต้ากลายเป็นพื้นที่ทางวัฒนธรรมอันเฟื่องฟูเนื่องจากอิทธิพลของศิลปะ เพราะการมีศิลปะ และเทคโนโลยีที่มากมาย การซื้อขายระหว่างเผ่าพันธุ์ที่แตกต่างกันก็สามารถทำได้ในขณะนี้ หรือแม้แต่การค้ากับมอนสเตอร์ก็เป็นไปได้เช่นกัน ถ้าคุณทำให้พวกมันฉลาดขึ้นสักเล็กน้อย มันจะช่วยลบด้านก้าวร้าวของพวกมันลง ถ้าคุณสอนภาษาและตัวเลข การแลกเปลี่ยนทางการค้าย่อมเป็นไปได้ มนุษย์และเผ่าอื่น ๆ จะกลายมิตรสหายที่สนิทสนมกัน
ระดับของวัฒนธรรม และศิลปะ เทคนิคสำหรับนักรบหรืออาชีพอื่นๆที่เกี่ยวข้องซึ่งมีทักษะระดับกลาง ในบางกรณีความรู้ ภูมิปัญญา และทักษะทางภาษาเป็นสิ่งที่ต้องใช้หลังจากนี้
เนื่องจากการพัฒนาด้านวัฒนธรรมที่ดีขึ้น ตอนนี้เราสามารถสร้างสถาปัตยกรรมอันยิ่งใหญ่ได้
การก่อสร้างอาคารที่ไม่ซ้ำกันสามารถเริ่มต้นได้ ผลจะขึ้นอยู่กับระดับทักษะหรือความสามารถของสถาปนิก หรือการที่สถาปนิกทำงานกับมัน
สถาปนิกหลักของอาคารสถาปัตยกรรมขนาดใหญ่จะได้รับคุณค่าทางวัฒนธรรมสูง และเป็นไปได้ที่อาจเลื่อนขั้นในสาขาอาชีพของพวกเขา
งานทางวัฒนธรรมที่สามารถเจริญเติบโตได้โดยไม่ต้องมีนักรบเป็นงานที่ดีมาก
ถ้าหากมีการเพิ่มขึ้นของจำนวนเผ่าที่สามารถทำการซื้อขายได้ พวกเขาจะสามารถค้าขายเพื่อการพัฒนา และเทคโนโลยี สินค้าเพื่อการพาณิชย์ก็จะเพิ่มขึ้นเช่นกัน
มีความเป็นไปได้ที่แน่นอนว่า ภารกิจเฉพาะอาชีพสามารถให้ผลตอบแทนที่หลากหลาย
ในอนาคตงานด้านวัฒนธรรมจะเป็นงานที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมา
วีดตัดสินใจที่จะเริ่มต้นงานที่เขาได้ตัดสินใจมาก่อนแล้วว่าจะจัดการมัน
"ก่อนอื่น เราควรจะขึ้นภาษีสักสามทอง."
เขาจ้องมองไปข้างหน้า การเพิ่มภาษีมากขึ้น มากกว่าการได้ยินเกี่ยวกับการเพิ่มขึ้นของผู้เล่นใหม่
ในขณะที่เขารอคอยอย่างอดทน รอการหักภาษีในระยะสั้นเพื่อที่ภายหลัง เขาจะสามารถสนุกกับการเก็บเกี่ยวผลประโยชน์มากขึ้นโดยการเอารัดเอาเปรียบ!
เมื่อสิ่งนี้ยืนยัน ค่าธรรมเนียมศูนย์ศิลปะ, ภาษี, ภาษีการค้า และภาษีอสังหาริมทรัพย์ สำหรับบ้านที่ดูยากจน เมื่อเปรียบเทียบกับอาณาจักรตอนกลางของทวีป
"โหมดเจ้าเมือง"
- การตรวจสอบหน้าจอผ่านโหมดกิจการภายใน
กำลังทางทหาร: 91
พลังทางเศรษฐกิจ: 1737
วัฒนธรรม: 2384
เทคโนโลยี: 592
การพัฒนาเมือง: 171
สุขอนามัย: 37
การรักษาความปลอดภัยสาธารณะ: 52%
การทุจริต: 11
กองทุนรวมที่เป็นเจ้าของ: 1,202,890 ทองคำ
ฟังก์ชั่นที่มีให้กับเจ้าเมืองผู้ตั้งกฎเหนือโมราต้า
'โหมดกิจการภายใน' ถูกออกแบบมาเพื่อจัดการกับสิ่งเล็ก ๆ ภายในหมู่บ้าน ตัวอย่างเช่น ถ้าผู้อยู่อาศัยต้องการโครงสร้างพื้นฐาน หรือสินค้า เช่นผับ หรือวัว เขาสามารถสร้างมัน และแม้แต่สร้างสมาคมที่สำคัญและเป็นที่ต้องการ
ในช่วงก่อนหน้านี้ การพัฒนาหมู่บ้านจำเป็นต้องผ่านการดูแลจากเจ้าเมืองทั้งหมด ตอนนี้โมราต้ากลายเป็นเมืองใหญ่ สถาปนิกกำลังออกแบบและสร้างอาคารสถานที่ ทำให้วีดไม่ต้องสร้างสถานที่ด้วยตัวเขาเอง ขนาดของเมืองจะเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยยะ
เป็นเรื่องยากที่จะทำกำไรมากขึ้นจากสิ่งปลูกสร้าง อย่างเช่น บาร์ ภัตตาคาร โรงแรม และร้านขายของชำ เนื่องจากการแข่งขันในด้านราคาที่ลดลงระหว่างตัวผู้เล่นด้วยกันเอง
จนกระทั่งถึงเวลานี้ การสร้างอาคารสามารถสร้างและทำเงินได้ เนื่องจากพวกมันจะให้ผลตอบแทนที่ดีในการลงทุน ปัจจุบันเมืองโมราต้ากลายเป็นศูนย์กลางทางการค้าของดินแดนภาคเหนือ และมีจำนวนพ่อค้ามือใหม่มากมายที่มารวมตัวกันที่นี่ ตอนนี้การดำเนินงานค่อนไปทางโรงแรม และบาร์มากกว่า มันถึงเวลาที่จะทำการขยายเหมืองแร่ และเพิ่มภาษีในการซื้อขาย
"แต่ก็ยังมีสิ่งต่างๆมากมายที่จำเป็นต้องได้รับการพัฒนาก่อน"
วีดกำลังจะทุ่มเงินทั้งหมดของเขาไปกับการลงทุนในโมราต้า
ค่าธรรมเนียมหอศิลป์ทำรายได้มากมายถึง  210,000 ทอง รวมกับส่วนของเขา 1.7 ล้านทอง วีดสะสมเงินได้เป็นจำนวนมหาศาล !
วีดใช้เงินของเขาในสิ่งเล็กน้อยก่อนเป็นอันดับแรก
"มันดูเหมือนว่า ฉันต้องปลูกต้นไม้สักหน่อยบริเวณข้างถนน "
วีดเริ่มกลายเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมงั้นรึ!
มันไม่ได้ดูเหมือนว่าจะเป็นความคิดที่เลวร้ายในการปลูกต้นไม้หากเขากำลังเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับทักษะประติมากรรมแห่งธรรมชาติ
ถ้ามีผู้เล่นที่มีอาชีพเกี่ยวกับผู้เชี่ยวชาญการออกแบบที่ดินในโมราต้า พวกเขาก็สามารถเลี้ยงดูแลต้นไม้ที่ด้านข้างของถนนและได้รับค่าประสบการณ์ในลักษณะนี้ ถึงแม้ว่าผู้เชี่ยวชาญอาชีพดังกล่าวหาได้ยากมากก็ตาม
เขาลงทุน 1,298 ทองในการปลูกต้นไม้!
"ต้นไม้ต้องเติบโตอย่างงอกงาม"
เขาโรยเมล็ดราคาถูกที่ด้านข้างของถนน
ต้นแอปเปิ้ล ต้นลูกแพร์ เถาองุ่น และต้นพีช เขาเลือกเพียงเฉพาะต้นไม้ที่ให้ผล!
เนื่องจากเมล็ดพันธ์ได้รับการอวยพรจากเทพธิดาเฟรย์ย่าห์ ขณะที่เมล็ดกระจายลงสู่ผืนดิน มันเริ่มหยั่งรากและโตขึ้นอย่างรวดเร็ว
วีดได้ทำแนวสวนผลไม้ไปตามถนนอย่างรวดเร็ว !
"ฉันรู้สึกภาคภูมิใจที่ทำผลงานดีๆ!"
วีดพอใจกับผลงานของเขาที่มีต่อสิ่งแวดล้อม
ตั้งแต่เขากลายเป็นเจ้าเมือง เขาลงทุนในพื้นที่การเกษตรอย่างทุ่มทุนสร้าง เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีผู้ใดต้องหิวโหย ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น จึงทำให้โมราต้ามีอาหารเป็นจำนวนมาก
ด้วยการประสานกันของเกษตรกรในโมราต้า และคำอวยพรจากเทพธิดาเฟรย์ย่าห์ เริ่มตั้งแต่การเคลียร์พื้นที่ การเพาะปลูกและการเก็บเกี่ยวผลไม้อันหลากหลาย เช่นสตรอเบอร์รี่, มะเขือเทศ, ข้าว, ข้าวสาลีและมันฝรั่งหวาน
ผลไม้จากตอนกลางของทวีป มันไกลเกินไป และมีราคาแพงที่จะนำเข้ามาในพื้นที่ต่างๆ ทางแดนเหนือ เนื่องจากมอนสเตอร์คอยดักซุ่มโจมตีเมืองห่างไกลจึงยากต่อการทำฟาร์ม
ชาวนาที่มาชุมนุมกันที่เมืองโมราต้าเพื่อทำการเฉลิมฉลองเทศกาลเก็บเกี่ยวด้วยพืชผลของพวกเขา
เหล่านักรบทางภาคเหนือก็มารวมตัวกันเพื่อเฉลิมฉลองเทศกาลด้วย
พ่อครัวจะปรุงอาหารทุกชนิดที่สามารถลิ้มรสอย่างเพลิดเพลิน นอกจากนี้เกษตรกรยังแข่งขันกันเป็นที่หนึ่งสำหรับพืชพันธ์ที่ดีที่สุด
หากเทศกาลเก็บเกี่ยวเกิดขึ้น เมืองและหมู่บ้านโดยรอบจะมีการอัตราการเกิดเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยยะ  การผลิตอาหารในทวีปเวอร์เซลล์จะมีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงกับอัตราการเกิด ในทางกลับกันค่าความเชื่อมั่นในสาธารณะ จะนำมาซึ่งการเชื่อมความสัมพันธ์ใกล้ชิดระหว่างผู้คน
เพราะมันอุดมไปด้วยการผลิตอาหาร เศรษฐกิจของโมราตาจะขยายตัว และมีขอบเขตการรักษาความปลอดภัยมากขึ้นเพื่อสามารถปกป้องผลผลิตได้ การเพาะปลูกที่ล้มเหลวเนื่องจากภัยแล้งหรือน้ำท่วมจะทำให้เกิดความล้มเหลวและการขาดแคลนอาหาร คนอื่น ๆ จะเข้าสู่ภาวะความยากจน และกลายเป็นคนจรจัด ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น จึงส่งผลต่อค่าความปลอดภัยทางสาธารณะของโมราต้าจะลดลง
"ฉันควรจะเริ่มสร้างตึกได้แล้วล่ะในตอนนี้"
วีดไม่ใส่ใจกับการสร้างอาคารเล็กๆ
"ในที่สุด ฉันก็สามารถเริ่มต้นการก่อสร้างสถาปัตยกรรมอันยิ่งใหญ่ ... "
การสร้างสถาปัตยกรรมอันงดงามและโดดเด่น!
ตามคำขอของเจ้าเมือง ผู้อยู่อาศัยและผู้เล่นทั้งหมดจะทำงานร่วมกันเพื่อสร้างมัน
มันใหญ่ และอลังการมากกว่าอาคารปกติ ในความเป็นจริงหลายคนที่มีอาชีพสถาปนิกต้องมาร่วมกันสร้างมันขึ้นมา
ถ้าคุณมองไปรอบๆ ในความเป็นจริงมี วิหารพาร์เธนอน(Parthenon), มหาวิหารชาทร์(Chartres Cathedral), มหาวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส หรืออาสนวิหารน็อทร์-ดามแห่งปารีส (Notre Dame) และ ประภาคารฟาโรสแห่งอเล็กซานเดรีย(Lighthouse of Alexandria)!
โครงสร้างขนาดใหญ่สามารถสร้างขึ้นตามคำสั่งของเจ้าเมือง
กองทุนก่อสร้างนี้รวมแม้กระทั่งการกำกับการก่อสร้างทางดาราศาสตร์ ระยะเวลาการก่อสร้างของโครงการขนาดใหญ่อย่างน้อยนานสองถึงสามเดือน และด้วยเหตุนี้เจ้าเมืองทางตอนกลางทวีปไม่พยายามที่จะทำมันขึ้นมา
"เอาล่ะ ลองตัดสินใจดูสิ ว่าจะเริ่มสร้างอะไรก่อนดี"
ถึงแม้ว่าวีดจะเป็นมือใหม่ในการสร้างอาคาร ตอนนี้เขาสามารถสร้างสิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่ และไม่ต้องเสียเวลาเพราะเขามีเงินเพียงพอที่จะเริ่มต้น
"แม้ว่ามันจะต้องใช้ความพยายามอย่างมาก ฉันก็อยากจะมองสิ่งนี้จวบจนวาระสุดท้าย "
ขณะที่เขาสร้างและทำลายประติมากรรมน้ำแข็งทั้งหมด เขารู้สึกผิดหวังมากมาย!
ถ้ามีใครรอเวลาที่เหมาะสำหรับการเตรียมพร้อมอะไรสักอย่างหนึ่งก็คงจะไม่สามารถทำสิ่งนั้นได้เลย
ด้วยเหตุผลที่ว่าถ้าจิตใจของใครบางคนจมอยู่กับความล้มเหลว พวกเขาก็สามารถเปลี่ยนความคิดของพวกเขาได้ ถ้าพวกเขาต้องการที่จะทำมัน มันจะดีกว่าที่จะทำมันในไม่ช้าในภายหลัง แม้ว่าจะออกมาหยาบ และไม่สละสลวย แต่มันเป็นการทำที่ดีที่สุดที่จะทำมันในตอนนี้ มันจะไม่สมเหตุสมผลถ้าให้สัญญาว่าจะทำมันในภายหลัง!
"ฉันคงต้องใช้ความพยายามมากขึ้นในตอนนี้"
มีแค่ส่วนเล็กน้อยที่วีดสามารถทำได้ในระหว่างขั้นตอนการสร้างโครงสร้างอนุสาวรีย์ ดังนั้นไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปล่อยให้เหล่าผู้เล่นเป็นคนจัดการ
ประสบการณ์จากความล้มเหลวที่ผ่านการทดลอง และข้อผิดพลาด มันสามารถเป็นแรงผลักดันที่ทำให้ประสบความสำเร็จอันยิ่งใหญ่
"ยังไงก็ตาม มันจะไม่ล้มเหลวแน่นอน"
ในฐานะเจ้าเมือง เขามีความมั่นใจในตัวผู้เล่น และชาวเมือง
"ถ้าพวกเขาล้มเหลว ฉันจะเพิ่มภาษี"
วีดมีความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะเพิ่มภาษี!
เขาเลือกอาคารสองแห่งที่เขาต้องการสร้างก่อนเป็นอันดับแรก
มหาวิหารแห่งเทพธิดาเฟรย์ย่า !
และห้องสมุดขนาดใหญ่สำหรับโมราต้า !
หนึ่งในมหาวิหารเฟรย์ย่าห์เสร็จสมบรูณ์ คำอำนวยพรจากเทพธิดาเฟรย์ย่าห์ต่อพาราดิน และ นักบุญ พวกเขาสามารถเปลี่ยนอาชีพขั้นที่ 2 อย่างเป็นทางการได้แล้ว
พวกเขาไม่จำเป็นต้องเดินทางไกลไปยังทวีปกลางเพื่อรับคำอำนวยพรเช่นนั้น
"ฉันไม่สามารถส่งพวกเขาไปได้ พวกเขาอาจจะได้รับสัญญาและได้รับมอบหมายให้ไปที่นั่น "
มีคำกล่าวว่า ถ้าคุณปล่อยให้คนผู้หนึ่งก้าวออกไปข้างนอก พวกเขาอาจจะกลับมาพร้อมกับการเปลี่ยนแปลงภายในจิตใจ
นอกจากนี้มหาวิหารยังมีผลช่วยเพิ่มค่าในการเสริมสร้างความสามารถของอาชีพนักบวช และพาราดินมากขึ้นด้วย
คำอำนวยพรทำให้มหาวิหารสามารถเก็บสิ่งของมูลค่าสูง และไอเทมศักดิ์สิทธิ์ไว้ได้ นอกจากนี้การสร้างสิ่งนี้ก็ยังมีประโยชน์อื่น ๆ อีกเช่นกัน
มหาวิหารแห่งเทพธิดาเฟรย์ย่าห์ในตอนกลางของทวีปช่วยให้ผู้คนมีศรัทธา และความมั่งคั่ง
เกษตรกรสามารถอธิษฐานที่โบสถ์เพื่ออวยพรบริเวณโดยรอบเพื่อให้แน่ใจว่าจะได้พืชผลที่ดี และการเก็บเกี่ยวที่ดีกว่าเดิม มหาวิหารสามารถเสริมความแข็งแกร่ง สำหรับป้องกันการบุกรุกจากมอนสเตอร์ ด้วยการใช้พาราดินที่ประจำการรอรับคำสั่ง
แม้แต่เมืองหรือปราสาทบางครั้งก็ควรมีห้องสมุดอยู่หนึ่ง หรือสองแห่ง การพัฒนาความรู้คือ หลักสำคัญสำหรับทุกเมือง มันสามารถช่วยในการพัฒนาอาชีพนักเวทได้ด้วย
เมื่อมีการร้องขอ (ภารกิจ) อยู่ในช่วงดำเนินการในระดับหนึ่ง มีความจำเป็นที่จะต้องไปที่ทวีปเวอร์เซลล์เพื่อทำการศึกษาค้นคว้า แม้ว่ามันจะเป็นไปได้ที่พบเรื่องราวของสัตว์ประหลาดที่เก็บงำอยู่ออกมา แล้วเข้าข่ายภารกิจก็ตาม
แต่วีดกำลังจะสร้างห้องสมุดอันกว้างใหญ่!
ในการผจญภัยออกล่า เมื่อได้รับภารกิจ อาจจะมีเงื่อนงำใน วลี หรือในเศษกระดาษ, หนังสือ, แจกัน และแม้กระทั่งในก้อนกรวด และแผนที่ และการหาข้อมูล ส่วนใหญ่ใช้เวลามากที่สุด สิ่งต่างๆเหล่านี้มีความสำคัญในด้านความเกี่ยวข้องกับภารกิจ เมื่อเทียบกับมูลค่าที่แท้จริงของพวกมันนับว่ามีค่ามาก และ ส่วนใหญ่ไอเทมเหล่านี้สามารถพบได้ในราคาถูกตามร้านค้าทั่วไป
มันคือการสร้างหอสมุดขนาดใหญ่สำหรับหนังสือแห่งทวีปเวอร์เซลล์ หนังสือสามารถเปิดดู และให้เบาะแสเกี่ยวกับการล่าที่แตกต่างกัน
เมื่อมีผู้คนได้รับการนำทางในการทำภารกิจของพวกเขา ค่าประสบการณ์จะถูกแบ่งอย่างเท่าเทียมกับเจ้าของหนังสือเดิม. ภูมิภาค ปี และระดับความยากที่แตกต่างกันของความยากลำบากสามารถจัดหมวดหมู่ได้อย่างง่ายดาย
หากใช้วิธีการที่แตกต่างกัน 5 วิธีสามารถหาเบาะแสได้มากกว่า 10 เบาะแสที่จำเป็นต้องมีในการนำมารวมกัน!
ในทวีปทางเหนือ ยังคงมีหลายพื้นที่ยังไม่ได้ถูกสำรวจ ยังคงมีมอนสเตอร์มากมายหลายชนิดที่ซ่อนตัวอยู่รอบ ๆ เขตแดนลึกลับตามพื้นที่ต่างๆ ในพื้นที่ที่ยังมิได้สำรวจโดยรอบก็อาจสำรวจได้อย่างปลอดภัย การสร้างหอสมุดอันกว้างใหญ่จะช่วยปลดล็อกภารกิจต่างๆในการค้นหาสิ่งประดิษฐ์ต่างๆ และ  ความยิ่งใหญ่ของการออกล่า และการผจญภัยก็จะเกิดขึ้น
ในอาณาจักรตอนกลางของทวีป มีเพียงไม่กี่เมืองที่มีห้องสมุดขนาดใหญ่
"นี่ ควรเพิ่มราคาที่อยู่อาศัย."
การเพิ่มภาษีเป็นเป้าหมายสูงสุดของเขา!
"การก่อสร้างมหาวิหารแห่งเทพธิดาเฟรย์ย่าห์ และหอสมุดอันตระการตาแห่งโมราต้า !"
ในโหมดการจัดการกิจการภายใน เขาสร้างมันขึ้นมาถัดจากจัตุรัสแห่งแสง และจัตุรัสปิงหลง  
แทนที่จะอยู่ในจัตุรัส เขากลับสร้างมันขึ้นมาบนผืนดินขนาดใหญ่
ติ้งงงงง !
ส่วนหนึ่งของมหาวิหารนำคำอำนวยพรแห่งเทพธิดาเฟรย์ย่าห์มาสู่ดินแดนทางเหนือ !
ถ้ามหาวิหารถูกสร้างขึ้นสำเร็จ คณะบาทหลวงที่เป็นสานุศิษย์ของเทพธิดาเฟรย์ย่าห์จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก
ต้นทุนสถาปัตยกรรม: ใช้อย่างน้อย 900,000 เหรียญทอง
ระยะเวลาก่อสร้างไม่น้อยกว่า 5 เดือน
ขึ้นอยู่กับบุคลากร หากมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นในระหว่างการก่อสร้างมันจะเพิ่มระยะเวลาก่อสร้าง ทักษะงานก่อสร้างคือสิ่งจำเป็นที่ต้องมี สถาปนิกที่มีส่วนร่วมในการสร้างจะได้รับประสบการณ์พิเศษ ศิลปินและประติมากรจำนวนมากต้องเป็นแรงผลักดัน ผู้มีส่วนร่วมที่ทำงานศิลป์จะสามารถมีโอกาสเพิ่มชื่อเสียงของพวกเขาให้เป็นที่รู้จัก
- สถาปัตยกรรมที่ยิ่งใหญ่ คุณอยากจะเริ่มสร้างมหาวิหารแห่งเทพธิดาเฟรย์ย่าห์หรือไม่?
 “ เริ่มเลย ”.
- ตามคำสั่งของท่านเจ้าเมืองให้เริ่มต้นการก่อสร้างมหาวิหารแห่งเทพธิดาเฟรย์ย่าห์
นี่เป็นการลงทุนจำนวนมหาศาลครั้งแรกในรอบเกือบสองเดือนสำหรับโมราต้า
มันไม่สำคัญว่าเกี่ยวกับการตัดสินใจของเจ้าเมือง ถ้าผู้อยู่อาศัย และผู้เล่นไม่คิดจะทำตามแผน สถาปัตยกรรมจะใช้เวลานานในการสร้างให้เสร็จสมบูรณ์ หรือมันอาจจะไม่มีการก่อสร้างเกิดขึ้นเลยก็ได้
เจ้าเมืองต้องมีรากฐานของความเชื่อมั่น และการสนับสนุน!
ในตอนกลางทวีป ไม่มีความไว้วางใจระหว่างผู้อยู่อาศัยและผู้เล่น เพราะเจ้าเมืองเพียงแต่สร้างสิ่งที่ช่วยเหลือพวกตัวเอง และภาพลักษณ์ของพวกพ้องตัวเองเท่านั้น
หอสมุดแห่งโมราต้า !
มันจะช่วยส่งเสริมการพัฒนาการเรียนรู้ และการผจญภัย
มีความเป็นไปได้ที่จะรื้อฟื้นเวทมนตร์ที่หายสาบสูญ

มันสามารถช่วยหาสิ่งที่เกี่ยวข้องกับภารกิจจากโบราณวัตถุ และหนังสือโบราณ การรวบรวมงานศิลป์จำนวนมาก มันสามารถช่วยสร้างพิพิธภัณฑ์แห่งทวีป
เงินลงทุนสถาปัตยกรรม: อย่างน้อย 700,000 ทอง
ระยะเวลาก่อสร้างไม่น้อยกว่า 5 เดือน
ขึ้นอยู่กับบุคลากร หากมีอุบัติเหตุระหว่างการก่อสร้าง จะเพิ่มช่วงระยะเวลาในก่อสร้างอาคารมากขึ้น
แรงงานฝีมือในการก่อสร้างมีความจำเป็นมาก สถาปนิกที่มีส่วนร่วมในการก่อสร้างจะสามารถได้รับประสบการณ์พิเศษ
- สถาปัตยกรรมอันยิ่งใหญ่ คุณต้องการเริ่มต้นการสร้างหอสมุดหรือไม่?
" เร็วๆเถอะน่า และสร้างมันขึ้นมาซะ"
- ตามคำสั่งของท่านเจ้าเมืองให้มีการเริ่มการก่อสร้างหอสมุดแห่งโมราต้า
ขึ้นอยู่กับจำนวนของผู้เล่นที่จะเข้าร่วม ผลลัพธ์ที่จะสำเร็จแน่นอนไม่อาจทราบได้แม้สักวันเดียว.
วีดสร้างอาคารแบบเรียบง่ายด้วยเงินส่วนที่เหลือ
มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่นี้จำนวนห้าคน
ถ้าพวกเขาลาดตระเวนไปรอบๆเล็กน้อย พวกเขาจะสามารถจับโจร การรักษาความปลอดภัยจำเป็นต้องมี เพื่อสิ่งก่อสร้างเหล่านี้ ถ้าหากความมั่นคงลดลง ความจงรักภักดีของประชาชนจะลดลง และพวกโจรจะขโมยสินค้าของพ่อค้าได้ทีละนิด หากการรักษาความปลอดภัยเสื่อมลง พ่อค้าจะสลายหายไปจากเมือง
วีดประกาศว่าจ้างการรักษาความปลอดภัยมากมายรอบ ๆ ลานค้าขาย และ ชุมชนกระท่อม
เขายังได้ตั้งโรงครัวทำซุปแบบง่าย ๆ
ทุกเดือนค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานในแต่ล่ะสวนมันช่างน่าสะพรึงกลัว
เงินเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับธุรกิจบริการทางสังคม!
อืม.
วีดกัดริมฝีปากของเขาจนถึงจุดที่พลังชีวิตของเขาลดลง
สำหรับผู้เล่นระดับสูง พวกเขาไม่ได้ทนทุกข์ทรมานกับสิ่งที่พวกเขากำลังจะกิน
ความสุขในการเดินทาง ขณะที่พวกเขาเดินทางไปทั่วทวีปเวอร์เซลล์ เพื่อมองหาภัตตาคารต่างๆที่เป็นแหล่งความอร่อย!
อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาที่เป็นมือใหม่ พวกเขาก็ดิ้นรนเพื่อเก็บไว้ซื้ออุปกรณ์ของพวกเขา ดังนั้นพวกเขามักไม่กินอย่างดี วีดได้กินขนมปัง และราสเบอร์รี่ แต่นี่ก็ไม่ได้จัดการกับความรู้สึกของคำว่าอิ่มเอิบ
เขาได้กลายเป็นมิตรกับผู้ฝึกสอนในศูนย์ฝึก ด้วยการเยินยอเพียงเพื่อให้ได้บางสิ่งบางอย่างที่จะกิน
"ในช่วงเวลาแห่งความยากลำบาก ฉันควรจะช่วยให้มันอยู่ในความทรงจำพวกเขาตลอดไป"
เพียงแค่การมีห้องครัวซุปปรากฏ ลำพังเพียงแค่นี้มันก็เพิ่มความจงรักภักดีของประชาชนได้แล้ว ในโมราต้าเขา
ต้องการให้มีการเตรียมการอย่างน้อยให้มีระบบสวัสดิการให้น้อยที่สุดเท่าที่จะมีได้
"ทั้งหมดที่ฉันจำเป็นต้องให้ก็คืออาหาร! จากนั้นพวกมันก็จะต้องทำงานหนักขึ้นเพื่อตอบแทนฉันกลับด้วยการเสียภาษี "
ผู้เล่นจำเป็นต้องกิน และการเติบโตที่ดี เพื่อที่ต่อมาเขาจะสามารถเก็บภาษีได้เป็นประจำ
สวัสดิการเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการเติบโตทางเศรษฐกิจ
- ตามคำสั่งของท่านเจ้าเมือง สถาปัตยกรรมอันยิ่งใหญ่มหาวิหารเฟรย่าจะถูกสร้างขึ้น
ประชาชนที่เข้าร่วมโครงการจะได้รับค่าจ้างรายวัน และจะได้รับคะแนนบริการสาธารณะ
- ตามคำสั่งของท่านเจ้าเมือง งานสำหรับการก่อสร้างหอสมุดอันยอดเยี่ยมสำหรับโมราต้าถูกเปิดให้มีการเข้าร่วมได้แล้ว
ประชาชนที่เข้าร่วมโครงการจะได้รับค่าจ้างรายวันและจะได้รับคะแนนบริการสาธารณะ
พ่อค้าที่กำลังทำธุรกิจในจัตุรัสกระซิบกับผู้คนต่างๆ
"มหาวิหารแห่งเฟรย์ย่าห์คืออะไร?"
"ท่านเจ้าเมืองกำลังจะสร้างอะไรในเวลานี้ ?"
ขณะที่พ่อค้าพูดคุยแลกเปลี่ยนข้อมูล
เมแพนยังทำธุรกิจอยู่ในจัตุรัส เขาซื้ออาวุธมามากมายจากผู้เล่น และผู้อยู่อาศัย และขายให้กับเมืองอื่น ๆ ทางตอนเหนือ
เมแพนอธิบายข้อมูลจากคำแถลงการณ์ให้กับผู้คนโดยรอบ
"สิ่งก่อสร้างทางสถาปัตยกรรมที่ยิ่งใหญ่จำเป็นต้องใช้ทักษะ ศิลปะ วัฒนธรรม และต้องมีเงื่อนไขบางประการ สร้างขึ้น เป็นโครงการขนาดใหญ่ ที่น่าเกรงขาม "
ในฐานะที่เป็นพ่อค้าผู้เลเวลมากกว่า 300 เขาเคยซื้อขายสินค้าหลาย ๆ ที่ จากหลายๆ แหล่งและรู้จักตัวสินค้าที่มีอยู่มากมาย
"สถาปัตยกรรมที่ยิ่งใหญ่ต้องใช้เงินลงทุนเป็นจำนวนมาก และจำเป็นต้องใช้กำลังคนนับหมื่นคนในการก่อสร้าง มันเป็นสิ่งที่ไม่สามารถสร้างได้อย่างง่ายดาย "
เมื่อเมแพนอธิบาย เหล่าพ่อค้าผู้ที่มาจากตอนกลางของทวีปพยักหน้าของพวกเขา แสดงถึงความเข้าใจกับคำอธิบายนี้
 “อา มันคงจะเป็นเช่นนั้น ข้าได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่นี่ใช่เวลาที่เหมาะสมที่จะสร้างมันในโมราต้าอย่างนั้นหรือ ? "
"สำหรับโมราต้าที่กลายเป็นศูนย์กลางทางการค้าในดินแดนทางเหนือ คงมีเงินหลั่งไหลเป็นจำนวนมาก ข้าคิดว่ามันน่าจะเพียงพอในการสร้างมัน."
เหล่าพ่อค้าเพื่อการค้าของพวกเขา ทำให้ต้องเดินทางไปยังอาณาจักรและหมู่บ้านต่างๆ ขณะที่พวกเขาเดินทางไปยังสถานที่ต่างๆ มากมาย พวกเขาไม่เคยเห็นสถาปัตยกรรมที่น่าทึ่งใด ๆ ที่ถูกสร้างขึ้นมาจากคำสั่งของเจ้าเมืองยกเว้นที่นี่
การก่อสร้างใช้เวลา 2-3 เดือนเป็นอย่างน้อย และจำเป็นต้องใช้เงินเป็นจำนวนมาก
"มหาวิหารและหอสมุดอันกว้างใหญ่ แค่ทำอย่างใดอย่างหนึ่งก็ยากมาก แต่การสร้างทั้งสองอย่าง ท่านเจ้าเมืองช่างใจปล้ำนัก. "
"เพียงเพราะเขาเป็นเจ้าเมือง เขาควรจะต้องทำความเข้าใจว่า ทุกสิ่งทุกอย่างอาจจะไม่เป็นไปตามที่เขาต้องการ มันคือสิ่งที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับการไล่ล่ามอนสเตอร์เลเวลสูง การรับภารกิจ หรือการได้รับส่วนหนึ่งของดินแดน "
" นั่นล่ะคือสิ่งที่ฉันจะบอก "
เหล่าพ่อค้าของตอนกลางทวีปกำลังเยาะเย้ยเขาอยู่ในขณะนี้
ผู้เล่นในจัตุรัสปิงหลงที่กำลังมองหางานปาร์ตี้เพื่อออกล่า หยุดการร้องตะโกนลงทันที
พวกเขาทั้งหมดเห็นด้วยที่จะออกมาโดยพร้อมเพรียงกัน
"ไปกันเถอะ เอาไว้ออกล่ากันวันหลังก็ได้"
"ถ้ามีเวลาเหลือ ค่อยทำภารกิจทีหลัง"
" เยี่ยม ขอบคุณพวกนายจริงๆ "
ผู้เล่นทุกคนวิ่งไปยังที่ตั้งของมหาวิหารและหอสมุด
"มาเถอะ ไปกัน!
"ไปทำงานกันเถอะ ทำงาน."
"มันเป็นโครงการก่อสร้าง"
"ฉันจะไปทำมันเป็นคนแรก"
ผู้ชายที่ถูกเกณฑ์มองไปที่คู่มือ และเริ่มทำการขุด พวกเขาไปที่คลังสินค้าของเจ้าเมืองเพื่อรับเสบียง ผู้เล่นกำลังเคลื่อนไหวเหมือนกองทัพที่กำลังออกเดินทางเข้าสู่สนามรบ
"ไปตัดต้นไม้กันเถอะ"
 “ว้าวววววววว!”
เหล่าพ่อค้าได้ประสบพบกับบางอย่างที่ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยๆ
ขวาน และไอเทมอื่น ๆ อีกมากมายถูกขายจนเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว
พวกผู้เล่นแห่กันเดินเข้าไปในร้านค้าเพื่อหาซื้อขวาน
ขวานมือ และทุกสิ่งที่มันเหมาะสำหรับตัดต้นไม้ก็ขายได้อย่างรวดเร็ว
บรรดาผู้เล่นที่ซื้อขวานรีบวิ่งไปทางป่าใกล้ ๆ
"ไปรวบรวมต้นไม้มาเยอะ ๆ !"
การเข้าไปในป่าลึกในหุบเขา พวกเขาสามารถหาต้นไม้ที่ดีที่สามารถใช้สำหรับวัสดุก่อสร้าง
พวกเขานำเอากิ่งก้านออก และลากมันทั้งหมดกลับมา
มีคนหกคนกำลังลากต้นไม้หนึ่งต้นกลับไปที่โมราต้า
บรรดาพ่อค้าที่กำลังทำการขายสิ่ว ค้อน เลื่อย และสิ่งจำเป็นอื่น ๆ ได้อย่างรวดเร็วโดยแทบไม่ต้องโฆษณาสินค้า.
ปาโวได้ยินข่าวนี้ และรีบวิ่งมาอย่างรวดเร็ว
ตั้งแต่การสร้างศูนย์ศิลปะชื่อของเขาเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะสถาปนิกที่ดีที่สุดในแดนเหนือ และเขาดูแลสถานที่ก่อสร้างมากมายหลายแห่ง
เขาสร้างคฤหาสน์ ถนน และสะพาน ที่เชื่อมต่อไปยังเมืองอื่น !
ดังนั้นเมื่อเขาได้ยินข่าวจากเพื่อนของเขาในโมราต้า เขารีบเดินทางมาอย่างรวดเร็ว
"ที่นี่เป็นสถานที่ที่ใช้ก่อสร้างงั้นหรือ?"
ปาโว และ  สถาปนิกอีก 35  คน ที่เคยทำงานร่วมกันกับเขา กำลังทำการตรวจสอบพื้นที่โดยรอบ
มีผู้คนมากกว่า 500 คนกำลังขุดหลุมด้วยจอบ
บริเวณที่เป็นพื้นที่ราบ สามารถทำการขุดได้ในทันที
"ฐานรากดูเยี่ยมไปเลย !"
"เมื่อปรับพื้นที่เสร็จแล้ว มันจะต้องมองบริเวณโดยรอบให้ครอบคลุม เอาล่ะ เริ่มต้นทำงานกันได้แล้ว "
สถาปนิกได้ร่วมมือกัน และเริ่มต้นการออกแบบทันที
สำหรับพวกเขา การสร้างมหาวิหาร และหอสมุดที่กว้างใหญ่เป็นโอกาสทอง!
คำสั่งของสถาปนิกถือเป็นกฎหมายในสถานที่ก่อสร้าง
บรรดาผู้เล่นทั่วไปไม่ได้มีแม้สักคนเดียวที่ไม่มุ่งมั่นกับสถานที่ก่อสร้าง
"นี่เป็นคำสั่งของเจ้าเมืองของเรา"
"ไปสร้างหอสมุดกันเถอะ!"
แม้แต่ชาวบ้านของโมราต้าก็ออกมาจากบ้านของพวกเขา และเริ่มที่จะพกโคลน และหินติดมือมาด้วย
"มารวบรวมทุกอย่าง และสร้างมหาวิหารโดยการใช้ศิลปะ!"
ประติมากรมากมายที่กำลังนั่งอยู่บนพื้นดิน และจิตรกรผู้ที่กำลังวาดภาพบนผนัง ทั้งหมดวิ่งไปทางพวกเขา
หลังจากที่มีการสร้างศูนย์ศิลปะแห่งโมราต้าแล้ว พวกเขาก็ทำเงินได้เป็นจำนวนมาก
ในมหาวิหารหรือหอสมุดขนาดใหญ่ พวกเขาต้องการงานศิลปะจำนวนมาก
โดยในการเริ่มต้นจะมีการตกแต่งด้วยงานศิลปะที่ได้รับการสรรเสริญเทพธิดาเฟรย์ย่าห์!
กำแพง ฝ้า เพดาน พื้น ประติมากรรม และภาพวาดถูกจัดหมวดหมู่ให้มีความแตกต่างกันตามการออกแบบของพวกเขาเอง!
ในโมราต้า ศิลปะที่แตกต่างกันหลายแบบกำลังถูกนำออกมารวมกัน
"มันเป็นคำขอร้องอันยิ่งใหญ่ของท่านวีด "
"มาๆและทำงานด้วยกัน คุณจะได้กินโจ๊กหญ้าด้วยนะ. "
โมราต้าเป็นที่รู้จักกันดีสำหรับกลุ่มที่ใหญ่ที่สุดที่เรียกว่ากลุ่มโจ๊กหญ้า
โดยส่วนใหญ่เกิดมาจากผู้เล่นใหม่ แต่พวกเขาทั้งหมดล้วนมีพันธะพิเศษ
มันถูกสร้างขึ้นโดยหญิงสาวคนหนึ่งชื่อ เลม่อน ผู้ซึ่งแบกหินเพื่อสร้างพีระมิดของอาณาจักรโรเซนไฮม์ และมีผู้เล่นหลายคนในโมราต้าที่เคยทำงานร่วมกับวีด
พวกเขายังช่วยย้ายหินเพื่อสร้างทะเลสาบของรูปปั้นเทพธิดาเฟรย์ย่าห์ พวกเขาได้รับค่าสาธารณะจำนวนมาก และชาวบ้านให้ความสนิทสนมกับพวกเขามากขึ้น ทำให้พวกเขาได้รับภารกิจจำนวนมาก ซึ่งทำให้ชีวิตในโมราต้ามีสีสันมากยิ่งขึ้น
ผลตอบแทนของโมราต้าจะแตกต่างจากเมืองอื่น เมื่อทำภารกิจเสร็จสิ้น
ถึงแม้เมืองจะยากจนและขาดแคลน แต่ผู้เล่นและชาวบ้านก็ทำงานร่วมกัน จับมือกันได้อย่างรวดเร็ว มันก็สามารถวาดฝัน และวางแผนที่จะสร้างมัน
โครงการก่อสร้างขนาดใหญ่ที่ได้มีการระดมกำลัง และผู้เล่นที่มีอาชีพนักรบจะรอคอยอย่างอดทน เพื่อรอวีดลงมือทำ!
หลังจากเสียงดังกึกก้องสิ้นสุดลง ในกรณีนี้ พวกผู้เล่นโดยรอบมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นเต้น การรอสำหรับการทำอาหารโดยท่านวีด
"พวกเรามีงานต้องทำ!"
"ไปทำงานกันเถอะ."
เมื่อการก่อสร้างเริ่มขึ้น ในระยะไกล บรรดาพวกผู้เล่นรีบวิ่งไปที่พื้นที่ที่มีการก่อสร้าง แล้วตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น
"วีดตั้งครัวซุป!"
 “วู๊ววววววววววววววว!”
----------
ในวันที่วีดกลับมาที่โมราต้า มันกลายเป็นเทศกาลอย่างยิ่งใหญ่
หลังจากนั้นเป็นเวลานาน เขาก็กลับมาจากการผจญภัยของเขา พวกเขานำสิ่งของมาให้เจ้าเมืองโดยสมัครใจ เพราะระดับความภักดีและความสนิทสนมของประชาชนนั้นสูงมาก
" เรานำผลไม้มาให้ท่านเจ้าเมือง "
- พ่อค้าผลไม้นำแอปเปิ้ล ลูกแพร์ และทับทิมมามอบให้
"ข้าอยากมอบดาบเล่มนี้ให้ท่านเจ้าเมือง หากมอนสเตอร์บุกเข้ามา โปรดใช้มันเพื่อปกป้องโมราต้า.”
- ได้รับคะแนน 35 คะแนนจากเจ้าของร้านอาวุธผู้ที่ให้ดาบยาว
ในขณะที่ผู้อพยพพากันระหกระเหินเดินทางรอบแดนเหนือโดยไม่มีจุดหมาย ในที่สุดพวกเขาก็มีที่ให้พักเท้า และพักผ่อนต้องขอบคุณท่านเจ้าเมือง
วีดจับมืออันอบอุ่นของพวกเขาเรื่อยๆ
"ท่านไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ ... ข้าก็แค่คนที่อาศัยอยู่ในโมราต้า แต่ข้าจะทำให้โมราต้าเป็นสถานที่ที่ดีกว่าเดิม และเป็นสิ่งแรกที่ต้องทำ  ขอขอบคุณ. ข้าจะไม่ลืมสิ่งนี้เลย "
เขาไม่ได้ปฏิเสธไอเทม
การที่วีดจับมือของพวกเขาเพราะมันเป็นการกระตุ้นให้คนพร้อมที่จะทำงานอย่างหนักมากขึ้นในอนาคต
เขาได้เรียนรู้วิธีการนี้ในทีวี โดยการเฝ้าดูนักการเมืองจับมือของพวกเขากับเหล่าทหารหาญ !
"ถ้ามีอะไรที่ท่านต้องการ โปรดบอกข้าได้ทุกเมื่อ ท่านสามารถบอกได้ตอนนี้ พวกเราเหมือนครอบครัวเดียวกัน"
"มีผู้คนจำนวนมากที่นี่ พวกเขาต้องการอาวุธ แต่ข้าขาดแคลนแร่เหล็ก"
ช่างตีเหล็กที่ใส่ชุดเกราะสองชิ้นนั้นต้องการเลเวล 150 ถามเขา
ติ้งง!
ช่างตีเหล็กต้องการแร่เหล็กเร่งด่วน
ในเทือกเขาที่ล้อมรอบโมราต้า มีเหมืองที่ยังไม่มีการสำรวจซึ่งมีแร่เหล็ก เนื่องจากภัยคุกคามของมอนสเตอร์, การทำเหมืองแร่คงจะไม่ง่ายนัก
ช่างตีเหล็กนาม เซาโลม ได้รับคำสั่งซื้อจำนวนมาก และเกรงว่าเขาจะไม่สามารถตอบสนองต่อรายการสั่งซื้อทั้งหมดได้ คุณมีเวลา 13 วันในการหาจำนวนแร่ที่ต้องการ
ความยาก ระดับ: D
ข้อจำกัดของภารกิจ : ต้องมีทักษะในการทำเหมือง
การปรากฏขึ้นของภารกิจ !
ขณะที่วีดกลับมาที่เมืองโมราต้า เขาไปที่แม่น้ำโหยหวนหวังผ่านประตูเคลื่อนย้าย
มันเป็นภารกิจที่เกี่ยวข้องกับภารกิจวิหารมาทัลลอส และเขามีพื้นที่ว่างในการทำภารกิจอยู่อีกหนึ่งภารกิจ ดังนั้นเขาจึงรับคำขอของช่างตีเหล็ก
"แต่ท่านเจ้าเมือง ท่านยุ่งมาก และมีชื่อเสียง และมันไม่ใช่สิ่งที่ท่านสมควรที่จะกังวลเกี่ยวกับมันเลย"
ค่าชื่อเสียงของเขานั้นสูงมาก มันเป็นภารกิจที่ไม่ได้มีการลงโทษใด ๆ
หากมีเรื่องราวเกี่ยวกับภารกิจ ต้องมีข้อคัดค้านอยู่เสมอ
"ท่านกำลังพูดเรื่องอะไร? ถ้ามีงานเช่นนี้ ท่านเจ้าเมืองจะช่วยท่านเอง "
- คุณยอมรับภารกิจแล้ว
วีดนำแร่เหล็กจากกระเป๋าเป้สะพายหลัง และมอบให้เขา
"ท่านจงรับสิ่งนี้ไป "
"ขอบคุณท่านมาก ท่านเจ้าเมือง ด้วยสิ่งนี้ ข้าสามารถทำตามรายการคำสั่งซื้อได้ "
"ฉันได้ทำการเตรียมแร่เหล็กในกรณีที่อาจมีบางสิ่งบางอย่างเช่นนี้เกิดขึ้น และมันก็เป็นความโล่งใจที่ฉันพอมีมันอยู่บ้าง "
"ข้ารู้ว่าสิ่งนี้ไม่ค่อยมากเท่าไร แต่ข้าจะกลับบ้าน และนำเกราะที่ข้าได้ทำมามอบให้ท่าน "
ช่างตีเหล็กที่ต้องการแร่เหล็กอย่างเร่งด่วนเสร็จสมบูรณ์
เซาโลมสามารถรับแร่เหล็กได้อย่างรวดเร็วตามที่เขาต้องการ
- คุณได้รับประสบการณ์เล็กน้อย
- ชื่อเสียงเพิ่มขึ้น 13
- ความจงรักภักดีของประชาชนเพิ่มมากขึ้น
- ในความสำเร็จของภารกิจเจ้าเมือง ค่าตอบแทนเพิ่มเติมจะได้รับ: ชุดเกราะที่เหมาะสม
บรรดาเกษตรกรต่างเข้ามาและบอกเขาเกี่ยวกับปัญหาของพวกเขา
"ท่านเจ้าเมือง  ข้าทราบว่านี่เป็นคำขอที่ยากลำบาก ข้าได้ยินเรื่องราวที่ท่านได้กลับมาจากลาสฟาลั้งค์ ข้าได้ยินว่ามีบางสิ่งที่คล้ายว่าเป็นดอกไม้ยมทูต(Soul Reaper)อยู่ที่นั่น ข้าปรารถนาที่จะลองปลูกมันบ้าง,จะเป็นไปได้ไหมที่ข้าจะมีโอกาสได้ทำมัน? เมื่อมันเติบโตขึ้น ข้าจะจ่ายเงินคืนให้ท่านในภายหลัง "
"ผมมีมันอยู่ ดังนั้นผมจะมอบมันให้กับคุณ."
วีดยังคงวิเคราะห์ผ่านกระดานสัญลักษณ์แสดงหัวข้อย่อยสำหรับข้อมูลเกี่ยวกับภารกิจของโมราต้า แม้ว่าจะเป็นภารกิจธรรมดา เขาจะสามารถได้รับความสนิทสนม และชื่อเสียงเป็นการตอบแทน
สำหรับคนเช่นวีด ผู้ที่มีค่าชื่อเสียงสูง มันคงเป็นเรื่องหายากที่จะเห็นเขานั้นมาทำภารกิจเล็ก ๆ แต่ถ้าเขา
ต้องการความจงรักภักดีจากคนของเขามากขึ้น เขาจำเป็นต้องทำภารกิจประเภทนี้
แม้ว่าเขาจะเป็นเจ้าเมือง และการได้รับผลตอบแทนเพิ่มเติมในความภักดีเพียงเล็กน้อย มันก็ยังคงถือว่าเป็นภารกิจที่น่าสนใจ
ไอเทมจากชาวเมืองอื่น ๆ แจปเท็มที่ได้รับในลาสฟาลั้งค์ และการตกปลาในขณะที่แล่นเรือ ใบ อนุญาตให้เขาซื้อสินค้าจากต่างแดน เนื่องจากสิ่งเหล่านี้เขาสามารถทำภารกิจให้เสร็จสมบูรณ์ได้ในทุกจุด ..
ในขณะที่เขายังคงผจญภัยไปทั่วดินแดนที่ไม่มีใครรู้จัก ภารกิจที่ยังไม่เคยทำสำเร็จมาก่อนในโมราต้าได้รับการแก้ไขอย่างรวดเร็วโดยเขา
ถ้ามีภารกิจต่อเนื่อง แม้ว่าวีดไม่ได้ไปทำภารกิจเหล่านี้ แต่ผู้เล่นคนอื่นก็สามารถทำมันให้เสร็จสิ้นได้
"ฉันพยายามที่จะทำให้ดินแดนอันแห้งแล้งเปลี่ยนเป็นดินแดนที่มีแต่ความอุดมสมบูรณ์ แต่ฉันต้องการเงิน ท่านจะสามารถลงทุนให้ฉันได้หรือไม่ ?"
เขายังได้ดำเนินการกับภารกิจในสถานที่ที่มีการเก็บเกี่ยวและแบ่งปันกับเจ้าเมือง
เขาทำภารกิจสำเร็จทันทีด้วยการให้เงินแก่พวกเขาเท่านั้น ในระหว่างการเก็บเกี่ยวพืชผล อาจเป็นได้ที่จะเห็นผลผลิต
"ผมต้องการให้คุณอย่างสุดความสามารถ เพื่อให้ผู้คนในโมราต้าจะสามารถมีอาหารกินได้"
วีดยังยินดีต้อนรับภารกิจเหล่านั้น
การทำฟาร์มมีแนวโน้มที่จะประสบความสำเร็จมาก เพราะคำอำนวยพรจากเทพธิดาเฟรย์ย่าห์ที่อาศัยอยู่ในโมราต้า
ไม่มีมอนสเตอร์ใดย่างกรายเข้ามา และทำลายล้างพื้นที่ ต้องขอบคุณการเพิ่มขึ้นของจำนวนผู้เล่นทำให้ความเสียหายได้ลดลง
"ขอบคุณท่านมาก. ข้าจะไม่มีวันลืมความเมตตา ความเชื่อที่ท่านมอบไว้กับข้า และเงินที่ท่านได้ลงทุนกับข้า ท่านเจ้าเมือง.
- ผู้อยู่อาศัยในโมราต้าได้เพิ่มความจงรักภักดีต่อเจ้าเมือง
วีดผู้ซึ่งทำภารกิจเพื่อได้รับความไว้วางใจจากผู้คน!
มันเป็นเวลานานมากที่เจ้าเมืองไม่ได้อยู่ในตำแหน่งของเขา มีภารกิจจำนวนมากที่เกี่ยวข้องกับเจ้าเมือง
"ฉันรู้สึกไม่สบายใจในตอนกลางคืนเพราะไม่มีการรักษาความปลอดภัย ท่านจะสามารถลงทุนสักนิดหน่อยได้หรือไม่กับ การรักษาความปลอดภัย?”
"ในเวลากลางคืนเราจะจับโจรและผมจะเพิ่มจำนวนทหาร"
วีดสั่งให้มีการประจำการ ตรวจตราไปรอบๆ และป้องกันบริเวณสิ่งปลูกสร้าง นี่เป็นส่วนหนึ่งของภารกิจ
ตั้งแต่ที่เขาแยกออกจากปาร์ตี้ เขาทำภารกิจของเขาตั้งแต่กลับมา และมันก็เลยมาเป็นช่วงกลางคืน
เมื่อมันกลายเป็นกลางคืน สถานที่ปราสาทของเจ้าเมืองที่มองเห็นอยู่เหนือเมืองก็สว่างไสวด้วยไฟ
เมื่อวีดกลับมา สถานะงานเทศกาลเพื่อเฉลิมฉลองการกลับมาของเจ้าเมือง  ผู้เล่นเข้ามาในเมืองจำนวนมหาศาล
ผู้เล่นที่กระจัดกระจายไปทั่วบริเวณพื้นที่ออกล่าในบริเวณใกล้เคียงก็กลับมาสนุกอีกครั้งกับงานเทศกาล.
เสียงหัวเราะรื่นเริงเริ่มขยายเป็นวงกว้างจนเขาเริ่มได้ยินเสียงหัวเราะของผู้คน
"มันไม่ใช่เรื่องเลวร้ายสักหน่อย เมื่อได้เห็นผู้คนมีความสุข"
การปกป้องผู้อยู่อาศัย สิ่งก่อสร้างในเมือง เศรษฐกิจ ภารกิจ และเจ้าเมือง ย่อมต้องมีอำนาจทางทหารที่แน่นอน หลังจากที่เขากลับมาที่โมราต้า เขารู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังปกครองแผ่นดิน
"ทั้งหมดนี้เป็นของฉัน"
ผู้แปล: Smith Rex

Editor: แอดชิน เพจ เราอ่านนิยายแปล